Η "ναυτιλία μας" και η νέα ιμπεριαλιστική εξόρμηση στον Ινδικό

 

It's a long way from Salamina


Τελικά, φαίνεται πως αρχίσαμε ως κοινωνία να συνηθίζουμε τη συμμετοχή μας στις ένοπλες ιμπεριαλιστικές εξορμήσεις όπου γης. Από τις 12 Νοεμβρίου, όταν το ΚΥΣΕΑ αποφάσισε επίσημα τη συμμετοχή μιας ελληνικής φρεγάτας στην τρέχουσα ΝΑΤΟϊκή επιχείρηση «κατά των πειρατών» στα ανοιχτά της Σομαλίας, η ελληνική κοινή γνώμη φαίνεται να δέχεται σαν απόλυτα φυσιολογικό η γραμμή υπεράσπισης των «συνόρων μας» να περνά κάπου στον Ινδικό Ωκεανό. Δεν έλειψαν ακόμη και τα γεμάτα καμάρι σχόλια στον Τύπο, για το γεγονός ότι Ελληνας αξιωματικός θα αναλάβει μέσα στο Δεκέμβριο τη διοίκηση αυτής της πολυεθνικής αρμάδας.

Μπορεί κόμματα κι οργανώσεις της Αριστεράς (ΚΚΕ, ΝΑΡ, ΣΕΚ κ.ά.) να καταδίκασαν με ανακοινώσεις τους την ελληνική
συμμετοχή και να ζήτησαν τον άμεσο επαναπατρισμό του «Θεμιστοκλή», είναι όμως κάτι παραπάνω από φανερό πως το ζήτημα δεν προσφέρεται ιδιαίτερα για ζύμωση. Οχι μόνο γιατί οι ένοπλες συμμορίες που ρίχνονται στα περαστικά πετρελαιοφόρα δεν αποτελούν το καλύτερο είδος αγωνιστή για ν' αναλάβει κανείς την υπεράσπισή του: μήπως οι Ταλιμπάν, η Αλ Κάιντα ή ο Σαντάμ Χουσέιν ήταν καλύτεροι; Ούτε επειδή η Γαλλία και η Ρωσία πρωταγωνιστούν σε φιλοπόλεμες εισηγήσεις, καλώντας το ΝΑΤΟ να ισοπεδώσει τις σομαλικές ακτές: η υπόκλιση στο αντιιμπεριαλιστικό μεγαλείο του Πούτιν και του Σαρκοζί είναι ίδιον άλλων πολιτικών χώρων, όχι των «ταραξιών» της Αριστεράς. Ούτε, τέλος, επειδή έχει πειστεί κανείς από τα ανακοινωθέντα του ΓΕΝ περί του «κοινωνικού έργου» που ασκούν τα στρατά μας στους μακρινούς τροπικούς: για «ανθρωπιστικούς λόγους» ξανάχαμε πάει στο Μογκαντίσου -κι εμείς και οι Αμερικανοί- πριν από μιάμιση δεκαετία, κι ακολούθησε ό,τι ακολούθησε... Δεν πάνε πολλές μέρες, άλλωστε, που το «πειρατικό» που βύθισαν αύτανδρο οι Ινδοί σύμμαχοί μας αποδείχθηκε τελικά πως ήταν ένα ταπεινό ταϋλανδέζικο ψαράδικο. Πόσα άλλα θα έχουν στα μουλωχτά την ίδια τύχη;

Πολύ απλά, η ελληνική κοινή γνώμη, βυθισμένη έτσι κι αλλιώς στα οικονομικά προβλήματά της, δεν φαίνεται να δυσανασχετεί ιδιαίτερα μ' αυτή τη μακρυχέρικη προστασία των «εθνικών μας συμφερόντων». Και δεν δυσανασχετεί, γιατί οι διαμορφωτές
της προτιμούν το όλο ζήτημα να περάσει στο ντούκου, εξ ου και το βγάζουν έξω απ' την ατζέντα της δημόσιας συζήτησης. Η συμπαθής παραγωγική τάξη των Ελλήνων εφοπλιστών, βλέπετε, δεν ελέγχει μόνο έντυπα κι ηλεκτρονικά ΜΜΕ στην πατρίδα μας. Κατέχει επίσης γύρω στο ένα πέμπτο των τάνκερ και των μεγάλων φορτηγών πλοίων όλης της υφηλίου.

Συνεπώς, έχει κάθε λόγο να χαίρεται που ο στρατός μας εκπληρώνει το ρόλο του σαν προωθημένο ιμπεριαλιστικό απόσπασμα. Ως ιδιωτική δηλαδή αστυνομία των αφεντικών (και) τούτου του τόπου...
 

(Ελευθεροτυπία, 6/12/2008)

 

 

www.iospress.gr