Η εξέγερση των νέων και τα διεθνή μέσα ενημέρωσης

 

Επιτέλους, εθνικά υπερήφανοι!


Τελικά, όλα τα πράγματα είναι σχετικά. Το διαπιστώνουμε ακόμη μια φορά τούτες τις μέρες, με τις κραυγές τηλεπαρουσιαστών και ΜΜΕ για τον υποτιθέμενο «διεθνή διασυρμό» της χώρας μας από τη νεανική εξέγερση που πυροδότησε η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Κάθε πρακτική αυτού του κινήματος, από τις μαζικές συγκρούσεις με την αστυνομία και τις καταστροφές τραπεζών μέχρι την αναίμακτη (κι επικοινωνιακά άψογη) εναλλακτική αξιοποίηση της ΕΡΤ ή της Ακρόπολης, καταγγέλλεται σαν καταστροφική για το διεθνές γόητρο της Ελλάδας και προσβλητική για την εικόνα που «οι ξένοι» έχουν για εμάς τους Έλληνες. Μετά το «έπος» της Ολυμπιάδας του 2004, μας λένε, που πρόβαλε στην ανθρωπότητα μια σύγχρονη, δυναμική κι «ευρωπαϊκή» Ελλάδα, τώρα βγάζουμε τα μάτια μας με τα ίδια μας τα χέρια.

Ας μας επιτραπεί να διαφωνήσουμε κατηγορηματικά με το όλο σχήμα. Όχι μόνο γιατί προδίδει ένα βαθύ «εθνικό κόμπλεξ» απέναντι στους κάθε λογής «ξένους», λες και οποιαδήποτε κοινωνία πρέπει να δίνει καθημερινά εξετάσεις στους όποιους αυτόκλητους κριτές της (και δη στα ΜΜΕ των μεγάλων ιμπεριαλιστικών χωρών). Ούτε μόνο επειδή το υποτιθέμενο «θετικό» πρότυπο, η ολυμπιακή φιέστα του 2004, στην πραγματικότητα δεν υπήρξε τίποτα περισσότερο από ένα όργιο σπατάλης, ακαταλόγιστης ρεμούλας και καραμπινάτων σκανδάλων (με τη Ζίμενς ν' αποτελεί την κορυφή και μόνο του παγόβουνου), που συνέβαλε όσο τίποτα άλλο στην υπερχρέωση της χώρας (την οποία τώρα θα κληθούν ν' αποπληρώσουν με το αίμα τους μισθωτοί και συνταξιούχοι) και στο γενικευμένο παχυδερμισμό της εγχώριας πολιτικής κι επιχειρηματικής τάξης. Ούτε πάλι επειδή, σε αντίθεση με παλιότερες στημένες «ειδησεογραφικές» καμπάνιες (όπως αυτές του 1985-87 ή του 1999-2002 περί των υποτιθέμενων δεσμών του ΠΑΣΟΚ με την ντόπια και ξένη «τρομοκρατία»), η σημερινή κάλυψη των γεγονότων απλώς καταγράφει (κι αποπειράται -με άνισα αποτελέσματα- να ερμηνεύσει) μια υπαρκτή πραγματικότητα.

Το θεώρημα περί γενικευμένου «διασυρμού» της χώρας δεν στέκει κυρίως για έναν πολύ απλό λόγο: επειδή, ακόμη και στις περιπτώσεις που η ειδησεογραφία εστιάζεται περισσότερο στο «χάος» και λιγότερο στα κοινωνικά αίτια της εξέγερσης, οι αποδέκτες της δεν ταυτίζονται απαραίτητα με την οπτική γωνία του «μηνύματος» αλλά το επανερμηνεύουν με βάση τη δική τους πολιτικοϊδεολογική συγκρότηση, τα δικά τους ταξικά συμφέροντα, διαθέσεις και αγωνίες. Το διαπιστώνουμε από την επικοινωνία μας με ανθρώπους από διάφορες χώρες, κάθε άλλο παρά «μπάχαλους», που εκφράζουν έναν ανυπόκριτο ενθουσιασμό για τα γεγονότα - όπως ακριβώς νιώθαμε κι εμείς απέναντι στο μεγαλειώδες εργατικό ξέσπασμα του 1995 στη Γαλλία ή τον ξεσηκωμό της Οαχάκα και του Σιάτλ. Εξίσου εύγλωττα είναι τα σχόλια των αναγνωστών στις ηλεκτρονικές εκδόσεις των διεθνών ΜΜΕ: δίπλα στους υπέρμαχους του «νόμου» και της «τάξης», υπάρχουν χιλιάδες άλλοι που στον «ελληνικό Δεκέμβρη» βλέπουν τη δέουσα απάντηση στο ίδιο εκρηκτικό μίγμα «ελαστικής» υποαπασχόλησης και κρατικής καταστολής που βιώνουν κι αυτοί στον τόπο τους. Διαβάζοντας τα μηνύματά τους, η στήλη αισθάνεται -για πρώτη ίσως φορά- πραγματικά εθνικά υπερήφανη.
 

(Ελευθεροτυπία, 27/12/2008)

 

 

www.iospress.gr