Το εθνικό παπούτσι του Πραπαβέση στα κεφάλια των ΜΜΕ
 

Ο διπλός πάτος της ενημέρωσης

 

Λίγο η οικονομική κρίση που οδηγεί ακόμα και τα έγκυρα ΜΜΕ σε περιστασιακές συνεργασίες με προϋπόθεση μια «καλή» ιστορία, λίγο οι πρώτες δράσεις του Πατριωτικού Μετώπου στη μετά Παπαθεμελή εποχή, κατάφεραν να οδηγήσουν αλλού την κουβέντα. Μια συμβολική μουσουλμανική χειρονομία έσχατης αποδοκιμασίας που έγινε ευρέως γνωστή με το παπούτσι στον Μπους, όπλισε και το ορθόδοξο χέρι του πατριώτη γιατρού. Αποτέλεσμα: ένα πατριωτικό παπούτσι εκσφενδονίστηκε στον πρωθυπουργό ενώ ακολούθησαν δεκάδες ώρες τηλεοπτικής ενασχόλησης με το θέμα. Αυτό είναι το πρώτο ζήτημα.

Υπάρχουν όμως και άλλα σοβαρότερα ζητήματα που απορρέουν από την «πατριωτική» αυτή χειρονομία.

- Ενα από τα βαριά χαρτιά της διεθνούς ενημέρωσης, το έγκυρο BBC στο πλαίσιο των περικοπών εδώ και καιρό αποφάσισε να πληρώνει τους ανταποκριτές με το κομμάτι, στη βάση της «ζουμερής» είδησης ή της «απίστευτης» ιστορίας. Οσο πιο ελκυστικό είναι ένα ρεπορτάζ, τόσο πιθανότερο είναι να το αγοράσει το BBC για να το μεταδώσει. Όταν έγιναν αυτές οι μετατροπές στο δίκτυο όλοι οι δημοσιογράφοι είχαν φυσικά αντιδράσει, συμπεριλαμβανομένου και του Μάλκολμ Μπράμπαντ στην Αθήνα. Τελικά το BBC δεν επέβαλε απλά τους νέους εργασιακούς όρους, αλλά αυτές τις μέρες ισοπεδώνει και τα ασφαλιστικά δικαιώματα των συντακτών. Ο κ. Μπράμπαντ που όπως αποδείχτηκε πήγε για μια προσυνεννοημένη «αποκλειστικότητα», εισέπραξε τελικά ακόμα και τη χλεύη, με συνωμοσιολογικές μάλιστα προεκτάσεις, δια στόματος πρωθυπουργού. Σε πρόσφατα ρεπορτάζ ο ίδιος δημοσιογράφος είχε ασχοληθεί με το «αυτονομιστικό κίνημα» στην Κέρκυρα, με ένα παπά που έβαλε βόμβα σε Ι.Χ. στη Χαλκιδική κ.α. Ο ίδιος μάλιστα έχει παραδεχτεί ότι η επισφαλής εργασία που παρέχει πλέον το BBC υπαγορεύει την αποστολή "κακών ειδήσεων" και γραφικών ιστοριών που κατά τη διοίκηση του δικτύου παρουσιάζουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

- Στην τηλεοπτική ελληνική στρατόσφαιρα ο κ. Μπράμπαντ γελοιοποιήθηκε. Όταν όμως ο ίδιος έγραφε το Δεκέμβρη του 2008 ότι οι ταραχές στην Αθήνα ήταν παρόμοιες με τα Δεκεμβριανά στον εμφύλιο, οι έγκριτοι Έλληνες συνάδελφοί του περιέφεραν με δέος αυτήν την ανταπόκριση του BBC, λες και οι ίδιοι δεν ήταν στη Βαλαωρίτου όλη μέρα και δεν έβλεπαν τους εξεγερμένους νέους. Τώρα δεν δίστασαν να τον απαξιώσουν αν και γνωρίζουν από «πρώτο χέρι» πώς παρουσιάζονται κατά καιρούς οι ειδήσεις και κυρίως οι τηλεοπτικές καταγραφές επεισοδίων. Με κοντάρια "είδαν" για παράδειγμα στα βίντεο οι παρουσιαστές να χτυπούν οι φορτηγατζήδες τον κ. Μίχαλο, κοντάρια που όμως δεν φαίνονται στην εικόνα (εκτός κι αν εννοούσαν τα αστυνομικά κλομπ). Μην ξεχνάμε άλλωστε πόσο εύκολα δικαιολογούνται -με πλάνα αρχείου- οι κατά καιρούς αστυνομικές επιθέσεις κατά διαδηλωτών στο όνομα των δεκάδων μολότοφ, σε πορείες που αποδεδειγμένα δεν είχε πέσει ούτε μία. Το ίδιο δημοσιογραφικό καθήκον που έσπρωξε τον Βρετανό δημοσιογράφο να ψιλοφτιάξει την ιστορία του, σπρώχνει στην Ελλάδα ακόμα και αδρά αμειβόμενους δημοσιογράφους να στολίζουν (ή ακόμα και να στήνουν) ρεπορτάζ για χάρη της τηλεθέασης. Θυμόμαστε όλοι τους πυροβολισμούς με τα καλάσνικοφ στην Αλβανία, τις ανταποκρίσεις από το Αφγανιστάν που τελικά ήταν Πακιστάν, τις αθλιότητες με τους Σέρβους αδελφούς μας που ποτέ δεν έσφαξαν κανέναν στη Σρεμπρένιτσα κλπ.
 

(Ελευθεροτυπία, 18/9/2010)

 

 

www.iospress.gr