Οι στόχοι των επιθέσεων με άνθρακα φωτίζουν ίσως το προφίλ των δραστών




Οι σπόροι του άνθρακα και της αμφιβολίας

 

"Ο Λευκός Οίκος παραδέχτηκε ότι το βακτήριο του άνθρακα ήταν εγχώριας προέλευσης"

            (Αθηναϊκό Πρακτορείο, 17/12/2001)

 

 
ΟΣΗ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ δείχνουν οι αρχές των ΗΠΑ για την ταυτότητα των δραστών της επίθεσης στη Νέα Υόρκη, άλλο τόσο αμηχανία και δισταγμό επιδεικνύουν στον προσδιορισμό των υπεύθυνων για τις επιθέσεις με σπόρους άνθρακα σε διάφορους στόχους, μέσα και έξω από τη χώρα. Από την πρώτη στιγμή, βέβαια, απέφυγαν να ταυτίσουν τις δύο τρομοκρατικές δράσεις. Ακόμα και κατά τη σύντομη περίοδο των μαζικών επιθέσεων με άνθρακα και του πανικού που απλώθηκε σε όλο τον κόσμο, οι Αμερικανοί δεν έπαψαν να επιμένουν ότι "άλλο το ένα, άλλο το άλλο", και να επαναλαμβάνουν στερεότυπα ότι "διερευνούν όλα τα ενδεχόμενα και προς όλες τις κατευθύνσεις". 

Εκ των υστέρων, και μετά τα μισόλογα που αφήνουν κάθε τόσο το FBI και ο ίδιος ο πρόεδρος, συμπεραίνουμε ότι από την αρχή γνώριζαν αυτό που δεν ήθελαν να μάθουμε κι εμείς: ότι δηλαδή η προέλευση των επιθέσεων δεν είχε καμιά σχέση με την Αλ Κάιντα και τον Μπιν Λάντεν. Η ανάλυση του μολυσμένου υλικού έδειχνε από την αρχή ότι προερχόταν από κάποιο αμερικανικό εργαστήριο και μάλιστα από εκείνα που διατηρεί ο αμερικανικός στρατός στο πλαίσιο της ανάπτυξης βιολογικών και βιοχημικών όπλων.

Αλλά ακόμα και σήμερα, οι πληροφορίες για το προφίλ των δραστών προέρχονται κυρίως από ανεπίσημες πηγές. Από την Greenpeace της Γερμανίας μάθαμε, στα τέλη του Νοέμβρη, ότι οι εκπρόσωποι των ΗΠΑ στη Διάσκεψη του ΟΗΕ στη Γενεύη, για τα Βιολογικά Οπλα πιστεύουν ότι πρόκειται για "δουλειά από τα μέσα". Και η αποκάλυψη ότι οι σπόροι άνθρακα που βρέθηκαν στο Καπιτώλιο προέρχονταν από το διαβόητο κέντρο Φορτ Ντέτρικ του αμερικανικού στρατού, έγινε από "ανώνυμους" ειδικούς επιστήμονες στην "Ουάσιγκτον Ποστ" πριν τρεις βδομάδες. 

Οι ομοιότητες των θυμάτων

Σε όλα τα εγκλήματα, όπως μας έχουν μάθει ο Σέρλοκ Χολμς και η Αγκάθα Κρίστι, πρέπει -μεταξύ άλλων- να διερευνούμε και το κίνητρο του δράστη σε σχέση με το θύμα. Στην περίπτωση των επιθέσεων με τις μολυσμένες "ανθρακούχες" επιστολές, θεωρήθηκε από την αρχή ότι οι επιθέσεις είναι "τυφλές" και έτσι δεν δόθηκε ιδιαίτερη σημασία στην ιδιαίτερη προσωπικότητα των στόχων. Από την αρχή μας είπαν ότι οι δράστες απλώς επιδιώκουν να πλήξουν κάποιους θεσμούς ή φορείς εξουσίας στις ΗΠΑ (Καπιτώλιο, ΜΜΕ, κ.λπ.), και δεν στρέφονται εναντίον κάποιων συγκεκριμένων ατόμων. Τη θεωρία του "τυφλού" και συμβολικού χτυπήματος ενίσχυσε το γεγονός ότι οι πρώτοι που επλήγησαν από τις μολυσμένες επιστολές, ήταν τελικά οι ταχυδρομικοί υπάλληλοι, ενώ οι "παράπλευρες" ζημιές των επιθέσεων ήταν πολύ περισσότερες από τους προβλεπόμενους κεντρικούς στόχους. Ακόμα και σήμερα παραμένει μυστήριο ο θάνατος από μόλυνση με άνθρακα μιας ηλικιωμένης στο Κονέκτικατ, η οποία όχι μόνο δεν μπορούσε να αποτελέσει "στόχο", αλλά δεν είχε καν λάβει σχετική επιστολή.

Ομως μια πρόχειρη σύγκριση των ονομάτων, όσων δέχτηκαν επίθεση, είναι ιδιαιτέρως διαφωτιστική. Επειδή δεν πιστεύουμε ότι το FBI είναι αφελές, είμαστε σίγουροι ότι θα έχει διερευνήσει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των προσώπων που δέχτηκαν την επίθεση, μήπως προκύψει κάποιο στοιχείο για το κίνητρο (και συνεπώς το προφίλ) των δραστών. Τίποτα, όμως, από αυτή την έρευνα δεν έχει βγει στο φως της δημοσιότητας. Αναλαμβάνει, λοιπόν, ο "Ιός" το ρόλο του Πουαρό και διασταυρώνει τα στοιχεία των πέντε πολιτικών που δέχτηκαν επίθεση. Πρόκειται για τον ηγέτη της πλειοψηφίας στη Γερουσία Τομ Ντασλ (Νότια Ντακότα), τον Κρίστοφερ Ντοντ (Κονέκτικατ), τον Εντουαρντ Κένεντι (Μασαχουσέτη), τον Ράσελ Φάινγκολντ (Ουισκόνσιν) και τον Πάτρικ Λίχι (Βερμόντ). Είναι όλοι τους γερουσιαστές και ανήκουν όλοι στο Δημοκρατικό Κόμμα. Ομως οι ομοιότητες δεν σταματούν εδώ. Οι πέντε αυτοί πολιτικοί -οι οποίοι κατά τα άλλα έχουν σημαντικές αποκλίσεις- ταυτίζονται σε ένα ενδιαφέρον στοιχείο: έχουν βρεθεί και οι πέντε στην πλευρά της μειοψηφίας σε ορισμένες πολύ κρίσιμες προτάσεις νόμου που έφτασαν στη Γερουσία. Κατά σύμπτωση, αυτές οι προτάσεις νόμου ήταν που ξεσήκωσαν τους ακροδεξιούς, τους φανατικούς, τους υπερπατριώτες και τις τοπικές μιλίτσιες. Ας δούμε αναλυτικά αυτές τις προτάσεις που συσπείρωσαν τους πέντε γερουσιαστές: 

Πέντε κρίσιμα νομοσχέδια 

1 Το σχολικό κουπόνι. Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα εσωτερικής πολιτικής που απασχόλησαν τις τελευταίες συνόδους του Κογκρέσου. Η πρόταση νόμου προβλέπει την υποχρεωτική χρηματοδότηση, από τις τοπικές κυβερνήσεις, ιδιωτικών θρησκευτικών (και άλλων) εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, μέσω της θέσπισης ενός κουπονιού για τους φοιτητές. Στην πρόταση αυτή αντέδρασαν οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επειδή διαπίστωσαν ότι μ' αυτό τον τρόπο παραβιάζεται ο συνταγματικά κατοχυρωμένος διαχωρισμός κράτους και Εκκλησίας. Η πλειοψηφία της Γερουσίας υπερψήφισε το νομοσχέδιο, αλλά αντέδρασαν 44 από τους 100 γερουσιαστές (μεταξύ αυτών και οι πέντε Δημοκρατικοί που δέχτηκαν τις επιθέσεις άνθρακα) και έτσι λειτούργησε το βέτο, διότι ο κανονισμός απαιτούσε πλειοψηφία 60 γερουσιαστών. Η πρόταση είχε ήδη εγκριθεί στη Βουλή με ψήφους 241 έναντι 177.

2 Η υπεράσπιση του habeas corpus. Η πρόσφατη αντιτρομοκρατική νομοθεσία στις ΗΠΑ περιέλαβε και μια διάταξη, η οποία στην ουσία καταργεί την παραδοσιακή δικαιοδοσία και ευθύνη των ομοσπονδιακών δικαστηρίων για την προστασία της ατομικής ελευθερίας του πολίτη έναντι της αυθαίρετης σύλληψης και κράτησής του, δηλαδή του habeas corpus, το οποίο έχει ενσωματωθεί στο αμερικανικό Σύνταγμα. Η νέα διάταξη περιορίζει το δικαίωμα θανατοποινιτών και άλλων κρατουμένων να πετύχουν αναθεώρηση της καταδίκης και της ποινής τους. Από ομάδα γερουσιαστών (στους οποίους περιλαμβάνονται και οι πέντε Δημοκρατικοί) έγινε απόπειρα να διαφυλαχθεί το habeas corpus, όμως τελικά συγκεντρώθηκαν μόνο 35 ψήφοι έναντι 64. Ανάλογη τύχη είχε η προσπάθεια και στη Βουλή (135 - 283).

3 Βεβήλωση σημαίας. Τόσο η Βουλή όσο και η Γερουσία ψήφισαν μια τροποποίηση του Συντάγματος, ώστε να περιληφθεί και η απαγόρευση της βεβήλωσης της σημαίας. Πρόκειται για ένα θέμα, για το οποίο έχουν επανειλημμένα αποφανθεί τα περισσότερα αμερικανικά δικαστήρια, μέχρι και το Ανώτατο Δικαστήριο, κρίνοντας ότι η "βεβήλωση" αυτή (κάψιμο, κ.λπ.) αποτελεί συνταγματικό δικαίωμα των πολιτών, στο πλαίσιο της ελευθερίας έκφρασης. Ομως το αμερικανικό κατεστημένο δεν είχε ποτέ συμφιλιωθεί με το δικαίωμα αυτό των πολιτών, από την περίοδο του πολέμου του Βιετνάμ και τις "αντεθνικές" διαδηλώσεις της νεολαίας. Στη Βουλή η τροποποίηση πέρασε με ψήφους 312 έναντι 120, ενώ στη Γερουσία ο συσχετισμός ήταν 63 προς 36. Οι πέντε γερουσιαστές που μας ενδιαφέρουν καταψήφισαν την τροπολογία.

4 Διακρίσεις στην απασχόληση. Από ομάδα γερουσιαστών (μεταξύ των οποίων και οι "δικοί μας") επιχειρήθηκε να περάσει ένας νόμος που θα θέτει εκτός νόμου τις διακρίσεις στην απασχόληση που στηρίζονται στο σεξουαλικό προσανατολισμό των εργαζομένων. Οι γερουσιαστές κατόρθωσαν να φτάσουν στον αριθμό των 49 έναντι 50 που καταψήφισαν την πρόταση νόμου. Παρά την τελική αποτυχία, η πρωτοβουλία θεωρήθηκε πολύ σημαντική, διότι έλειψαν μόνο δύο ψήφοι για να υιοθετηθεί αυτή η ριζοσπαστική πρόταση. Στη Βουλή δεν έγινε παρόμοια πρόταση.

5 Με μεγάλη πλειοψηφία στη Βουλή (288 προς 139) και καθαρή πλειοψηφία στη Γερουσία (54 προς 44) έγινε δεκτή η νομοθεσία που πρότειναν ακραίες ομάδες συντηρητικών και θρησκόληπτων, σύμφωνα με την οποία ο γιατρός που διενεργεί επιτυχείς και ασφαλείς αμβλώσεις θα αντιμετωπίζει ποινική και αστική δίωξη. Πρόκειται για κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά και θα είχε ήδη αρχίσει να εφαρμόζεται, αν δεν είχε θέσει βέτο ο πρόεδρος Κλίντον, όπως έχει δικαίωμα από το Σύνταγμα. Οι πέντε Δημοκρατικοί γερουσιαστές βρίσκονταν στην πλευρά της μειοψηφίας.

Τα πέντε αυτά κοινά στοιχεία της πολιτικής δράσης των γερουσιαστών-στόχων είναι πολύ διαφωτιστικά για το πολιτικό προφίλ των φανατικών αντιπάλων τους. Πρόκειται για τα ζητήματα που εξοργίζουν και ξεσηκώνουν την ακροδεξιά τρομοκρατία στις ΗΠΑ. Ειδικά το τελευταίο στοιχείο, δηλαδή η άρνηση του δικαιώματος των γυναικών να επιλέξουν την άμβλωση, έχει αποτελέσει κατά καιρούς το σημείο σύγκλισης όλων των ακροδεξιών και θρησκόπληπτων αμερικανικών ομάδων, οι οποίες έχουν προβεί και σε ανοιχτά τρομοκρατικές πράξεις με δολοφονίες γιατρών και εμπρησμούς κλινικών. Ο προσεκτικός αναγνώστης των αμερικανικών εφημερίδων θα διαπιστώσει ότι και οι περισσότερες απειλές ή φάρσες για επιθέσεις με άνθρακα τους δύο τελευταίους μήνες, έχουν κι αυτές στόχους κλινικές ή γιατρούς που κάνουν αμβλώσεις. 

Προσθέτουμε ότι σε αυτά τα πέντε σημεία δεν ταυτίζονται οι γερουσιαστές με τη γραμμή του Δημοκρατικού Κόμματος. Για παράδειγμα στο ζήτημα της κατάργησης του habeas corpus ήταν πολλοί οι γερουσιαστές των Δημοκρατικών που τάχθηκαν στο πλευρό της πλειοψηφίας: ο Μπένετ Τζόνστον (Λουιζιάνα), ο Τζόζεφ Λίμπερμαν (Κονέκτικατ), η Νταϊάν Φαϊνστάιν (Καλιφόρνια), ο Μπομπ Γκράχαμ (Φλόριντα), ο Σαμ Νουν (Τζόρτζια), ο Γουέντελ Φορντ (Κεντάκι), ο Μαξ Μπάουκους (Μοντάνα), ο Ρίτσαρντ Μπράιαν (Νεβάντα), ο Χάρι Ριντ (Νεβάντα), ο Ρον Γουέιντεν (Ορεγκον), ο Ερνεστ Χόλινς (Νότια Καρολίνα), ο Τσαρλς Ρομπ (Βιρτζίνια) και ο Τζον Ροκφέλερ IV (Δυτική Βιρτζίνια). 

Ισως, λοιπόν, οι επιθέσεις στο Καπιτώλιο να μην ήταν ούτε "τυφλές" ούτε απλά συμβολικές.

 

(Ελευθεροτυπία, 5/1/2002)

 

www.iospress.gr