Η πρόσκληση του κ. Μαργαρίτη και η ευχή πολλών αρθρογράφων πραγματοποιείται


Ο Ζιλ Περό στον Κορυδαλλό
 

 
 

"Ο Σάββας Ξηρός θα διαφωνούσε με το Γάλλο δημοσιογράφο"
        (Ι. Μάνδρου, «ΤΟ ΒΗΜΑ», 14/5/2003)

 

 

ΑΡΚΟΥΣΕ ΤΕΛΙΚΑ ένα μικρό άρθρο στον ξένο Τύπο για να καταρρεύσει η αυτοπεποίθηση των εγχώριων "τρομοκυνηγών". Αφορμή στάθηκε το άρθρο του Γάλλου συγγραφέα και αρθρογράφου Ζιλ Περό στη "Μοντ Ντιπλοματίκ" ("Η εκδίκηση των Ελλήνων δικαστών", "Κυριακάτικη Ε", 11/5). Το άρθρο επικρίνει το χαρακτήρα "έκτακτων μέτρων" που είχαν οι φωτογραφικές νομοθετικές ρυθμίσεις για τη δίκη της 17Ν και εντοπίζει τα σκοτεινά σημεία της προδικασίας, ενώ δίνει και ένα ερμηνευτικό σχήμα για το πολιτικό υπόβαθρο της αντιτρομοκρατικής επιχείρησης στην Ελλάδα. Τα ίδια στοιχεία -και πολύ περισσότερα- έχουν γραφτεί στον ελληνικό Τύπο, όμως η δημοσιοποίηση της προβληματικής διαδικασίας σε μια έγκυρη εφημερίδα του εξωτερικού θεωρήθηκε περίπου "επέμβαση στα εσωτερικά μας" και χτύπησε το καμπανάκι των θεσμοφυλάκων.

Ο πρόεδρος και οι άλλοι

Δεν αναφερόμαστε στην έκρηξη του προέδρου του δικαστηρίου, ο οποίος -κατά δήλωσή του- είναι αναγνώστης της μοναδικής εφημερίδας η οποία δεν ασχολείται με τα ζητήματα αυτά. "Μόνο μια εφημερίδα που παίρνω εγώ δεν έγραφε σχεδόν τίποτα γι' αυτούς" (σ.σ. τη 17Ν), έλεγε ήδη στις 21 Μαρτίου ο κ. Μαργαρίτης. Επόμενο ήταν να σοκαριστεί με το άρθρο της γαλλικής εφημερίδας και να ξεσπάσει: "Εδώ δεν είναι η δίκη του Ντρέιφους που νομίζουν οι Γάλλοι. Δεν μπορεί να γράφει ο καθένας ό,τι του αρέσει για όποιον θέλει και όποιος τον βάζει να γράφει. Οποιος θέλει, να έρθει εδώ πέρα να τα πει, αν έχει το θάρρος, και να τον ρωτάω κι εγώ". Στην πρόκληση του κ. Μαργαρίτη έχει ήδη απαντήσει καταφατικά ο Ζιλ Περό, εφόσον το όνομά του περιλαμβάνεται στον κατάλογο των μαρτύρων υπεράσπισης.

Δεν αναφερόμαστε ούτε στα ρεπορτάζ των εφημερίδων που χρωμάτισαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το γεγονός. Συνηθισμένες να "αποκρούουν" κάθε κριτικό σχόλιο που προέρχεται από την Εσπερία, ήταν επόμενο οι εφημερίδες να αντιμετωπίσουν με έκπληξη και δυσπιστία το άρθρο της "Μοντ Ντιπλοματίκ". 

Ομως την περασμένη Τετάρτη τη σκυτάλη πήραν οι ειδικευμένοι αρθρογράφοι. Δύο μεγάλα άρθρα αφιέρωσε την ίδια μέρα το "Βήμα" για να ανατρέψει το περιεχόμενο του κειμένου του Ζιλ Περό. Και η μεν Ιωάννα Μάνδρου δηλώνει ότι "δεν γνωρίζει" τον κ. Περό και αρκείται στην υπεράσπιση των διωκτικών και ανακριτικών αρχών. Η επίσημη βιογράφος του κ. Διώτη φτάνει να ισχυριστεί ότι ουδείς εκ των κατηγορουμένων και των υπερασπιστών αμφισβήτησε την ανάκριση, τη διαδικασία, τις έκτακτες νομοθετικές ρυθμίσεις κ.λπ. 

Πιο προσεκτικός ο πρόεδρος του δικαστηρίου, στο ξέσπασμά του πήρε τις αποστάσεις του από την προδικασία: "Τι έκανε ο ανακριτής ούτε με ενδιαφέρει". Αυτός γνωρίζει ότι όχι μόνο έχουν αμφισβητηθεί από υπεράσπιση και κατηγορούμενους οι διαδικασίες του καλοκαιριού αλλά θα τεθούν και στην κρίση του δικαστηρίου, κατά την πιο σημαντική φάση της δίκης. 

Ο Γιάννης Πρετεντέρης δεν ασχολείται με το περιεχόμενο του άρθρου, αλλά με το "ποιόν" του αρθρογράφου και της εφημερίδας. Τα επιχειρήματά του είναι τα ακόλουθα:

1) Η "Μοντ Ντιπλοματίκ" δεν έχει καμιά σχέση με τη "Μοντ", από την οποία προήλθε. Η "Μοντ" είναι έγκυρη, η "Μοντ Ντιπλοματίκ" όχι.

2) Η "Μοντ Ντιπλοματίκ" είναι ακροαριστερό έντυπο και διακατέχεται από το σύνδρομο της συνωμοσιολογίας.

Ο συντάκτης μέτρησε 7 συνωμοσίες στο τεύχος Μαΐου 2002 της εφημερίδας.

3) Ο Ζιλ Περό δεν είναι δημοσιογράφος, αλλά συγγραφέας, ο οποίος υπήρξε αλεξιπτωτιστής και δικηγόρος.

4) Η πολιτική διαδρομή του Περό ξεκίνησε από την Ακροδεξιά, συνεχίστηκε στις παρυφές του Κομμουνιστικού Κόμματος, στους κύκλους των Βάσκων, των Κορσικανών, και "εσχάτως δραστηριοποιείται εναντίον του καθεστώτος της Τυνησίας".

5) Το κείμενο δεν είναι "ρεπορτάζ" και ο Περό δεν αναφέρει πηγές και τρόπους τεκμηρίωσης.

Ποιος είναι ο Περό

Ο Ζιλ Περό δεν έχει βέβαια ανάγκη υποστήριξης. Πρόκειται για "μια εξέχουσα προσωπικότητα της γαλλικής διανόησης". Δεν το λέμε εμείς ούτε κανένα "ακροαριστερό" έντυπο. Το γράφει η απογευματινή εφημερίδα του συγκροτήματος, το οποίο κοσμεί ο κ. Πρετεντέρης ("Τα Νέα", 13/1/99). Στην ίδια εφημερίδα ο κ. Πρετεντέρης θα ανακαλύψει και άλλες τιμητικές αναφορές στον Περό, όπως, π.χ., τη θαρραλέα επιστολή για τον πόλεμο στα Βαλκάνια, όπου συνυπογράφει με 21 άλλους γνωστούς διανοούμενους της Γαλλίας (ανάμεσά τους η Αρβελέρ και ο Γαβράς).

Ο Περό είναι βέβαια συγγραφέας (αλλά και ερευνητής αρθρογράφος) με ποικιλία βιβλίων (λογοτεχνικά, ιστορικά, πολιτικά). Και δεν γράφει μόνο στην "ακροαριστερή" (κατά Πρετεντέρη) "Μοντ Ντιπλοματίκ", αλλά σε πολλά έντυπα. Ανάμεσά τους και η "έγκυρη" (πάντα κατά Πρετεντέρη) "Μοντ". Τουλάχιστον 16 άρθρα του Ζιλ Περό δημοσιεύτηκαν τα τελευταία χρόνια στη μεγάλη εφημερίδα.

Για το ακροδεξιό του παρελθόν έχει γράψει βιβλίο ο ίδιος ο Περό ("Les parachutistes", Le seuil, 1963). Πρόκειται για την εθελοντική συμμετοχή του στο σώμα των αλεξιπτωτιστών του γαλλικού στρατού κατά τον πόλεμο της Αλγερίας. Σε κατοπινά βιβλία έχει ερμηνεύσει την ταύτιση της γενιάς του με τα "ιδεώδη" της αποικιοκρατικής Γαλλίας, ενώ σήμερα είναι από τους πιο δραστήριους πολέμιους της Ακροδεξιάς, ιδρυτής του αντιλεπενικού Ras l'Front. Αυτά θα μπορούσε να τα πληροφορηθεί ο κ. Πρετεντέρης, όταν έπαιρνε τη διαβόητη συνέντευξη από τον ίδιο τον Λεπέν. 

Οσο για τις ειρωνικές αναφορές του κ. Πρετεντέρη στα ευρωπαϊκά εθνοτικά κινήματα, ο Περό δεν έκρυψε ποτέ την πεποίθησή του ότι η Ενωμένη Ευρώπη πρέπει να στηριχθεί στην περιφερειακή οργάνωση, με σεβασμό των πολιτισμικών διαφορών. Αλλά και η "κατηγορία" ότι ο Περό είναι εναντίον του καθεστώτος της Τυνησίας, μάλλον ως καλαμπούρι πρέπει να εκληφθεί. Αρκεί να διαβάσει κανείς τις ανατριχιαστικές εκθέσεις της Διεθνούς Αμνηστίας ή τη "Μαύρη Βίβλο της Τυνησίας" που εξέδωσαν οι "Ρεπόρτερ χωρίς σύνορα" (La Decouverte, 2002), με πρόλογο του ίδιου του Περό.

Κατά περίεργο τρόπο, ο κ. Πρετεντέρης λησμονεί τις μεγάλες στιγμές στη σταδιοδρομία του Ζιλ Περό. Ούτε λέξη για το εκπληκτικό βιβλίο "Le pull-over rouge" (Ramsay, 1978), το οποίο συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάργηση της θανατικής ποινής στη Γαλλία. Ούτε λέξη για το θαρραλέο "Notre ami le roi" (Gallimard, 1990), το οποίο αποκάλυψε τον πραγματικό χαρακτήρα του δικτατορικού καθεστώτος του Χασάν Β' στο Μαρόκο και τις σκοτεινές σχέσεις του με τη γαλλική κυβέρνηση. Και βέβαια ούτε λέξη για μια ντουζίνα ακόμα βιβλία που τον καθιέρωσαν ως "έναν άνθρωπο δίκαιο, προικισμένο με ένα σπάνιο ταλέντο αφηγητή" ("Νουβέλ Ομπσερβατέρ", 21/2/02). 

Η χαμένη τιμή της "Μοντ Ντιπλοματίκ"

Εκεί που πραγματικά τρομάζει κανείς, είναι η ευκολία με την οποία ρίχνεται στην πυρά μια μεγάλη εφημερίδα με ιστορία και διεθνές κύρος. Υπάρχουν άραγε τόσο σοβαροί λόγοι που επιβάλλουν την καταδίκη, για παράδειγμα, του Γιάννη Σερίφη, ώστε να διακινδυνεύει κανείς τη σοβαρότητά του, περιγράφοντας τη "Μοντ Ντιπλοματίκ" περίπου ως "φανζίν"; 

Η "Μοντ Ντιπλοματίκ" είναι η σοβαρότερη "διεθνής" εφημερίδα αναλύσεων. Εκδίδεται σε 18 (δεκαοκτώ) διαφορετικές γλώσσες σε όλο τον κόσμο σε συνεργασία με τοπικές προοδευτικές εφημερίδες και περιοδικά (την "Γκάρντιαν" στη Βρετανία, την "Ταγκεστσάιτουνγκ" στη Γερμανία, την "Ελευθεροτυπία" στην Ελλάδα). Στη Γαλλία κυκλοφορεί σε 350.000 φύλλα, ενώ η παγκόσμια διανομή της φτάνει το 1,4 εκατ. φύλλα. 

Τώρα, αν δεν συμφωνεί ο κ. Πρετεντέρης με τις αναλύσεις που φιλοξενεί η εφημερίδα, εμάς δεν μας πέφτει λόγος. Ούτε μπορούμε να τον παρηγορήσουμε που η αποκλειστικότητα της "Μοντ Ντιπλοματίκ" για την Ελλάδα ανήκει στην "Ελευθεροτυπία". Αλλά και η δική του εφημερίδα χαρακτηρίζει τη "Μοντ Ντιπλοματίκ" έγκυρη και την κατατάσσει διεθνώς μαζί με τη "Νιου Γιορκ Τάιμς" και την "Γκάρντιαν" ("Βήμα", 25/8/02), ενώ φιλοξενεί συνέντευξη του διευθυντή της Ιγνάθιο Ραμονέ (3/8/97). Οσο για την απογευματινή εφημερίδα του συγκροτήματος του κ. Πρετεντέρη, εκεί η "Μοντ Ντιπλοματίκ" αποτελεί μόνιμο σημείο αναφοράς και άντλησης πληροφοριών ή αναλύσεων. Δάκτυλος "ακροαριστερών" ή νέα "συνωμοσία"; 

Ας μη γελιόμαστε. Ο κ. Πρετεντέρης ανήκει σε μια καινούργια σχολή δημοσιογράφων, οι οποίοι διατηρούν για τον εαυτό τους το δικαίωμα να εξοστρακίζουν χωρίς επιχειρήματα όσους θεωρούν "αντιπάλους" ή "αριστερούς", αλλά είναι απίστευτα φειδωλοί σε εξηγήσεις όταν συλλαμβάνονται αδιάβαστοι ή όταν αποδεικνύεται πως παραπληροφορούν τους αναγνώστες τους. 

- Από τον κ. Περό ο Πρετεντέρης ζητάει τεκμήρια και πηγές. Ο ίδιος, όμως, δεν θεωρεί σκόπιμο να μας εξηγήσει από πού άντλησε τον αστυνομικό "φάκελο" του Γάλλου αρθρογράφου και για ποιο λόγο είναι τόσο μονομερώς ελλιπής. Μας μιλά για 7 συνωμοσίες στο τεύχος Μαΐου 2002 της "Μοντ Ντιπλοματίκ". Με την ίδια άνεση πριν από δύο χρόνια μάς μιλούσε για 8 συνωμοσίες στο τεύχος Μαΐου 2001 της ίδιας εφημερίδας (24/6/01).

- Ο ίδιος, βέβαια, δεν βρήκε ούτε λέξη να πει όταν αποκαλύψαμε από τις στήλες αυτές ότι στη φούρια του να αμφισβητήσει την αντιστασιακή δράση του Γιωτόπουλου, διέγραψε από την Ιστορία την τοποθέτηση βόμβας στην αμερικανική πρεσβεία επί χούντας, μια ενέργεια στην οποία πρωταγωνίστησε ο κατηγορούμενος σήμερα ως ηγέτης της 17Ν ("Η βόμβα Πρετεντέρη", 8/3/03). Δεν βρήκε λέξη να πει ούτε μετά την εκτενή αναφορά στο θέμα από το "Ποντίκι" και δέχτηκε σιωπηλός τον εξευτελισμό να δημοσιεύεται σχετικό ρεπορτάζ και στη δική του εφημερίδα.

Πρόκειται για τη δημοσιογραφία του "περίπου". Ο κ. Πρετεντέρης -που κι αυτός κάποτε "προσέγγισε το Κομμουνιστικό Κόμμα", όπως καταλογίζει στον Περό- δεν θεωρεί υποχρέωσή του να ελέγχει, να διασταυρώνει, να ερευνά. Το παν είναι η "άποψη". Ειδικά όταν μιλά για την Αριστερά, παθαίνει άτυπη αναφυλαξία. Σε άρθρο του στο "Βήμα" δεν μπορούσε να βρει αν ο Λαφάργκ ήταν γαμπρός του Μαρξ ή όχι (11/9/02), ενώ στο βιβλίο του για την τρομοκρατία βάζει μαζί "ως αριστερούς" τον Ζορές, τον Λένιν, τον Μπερνστάιν, τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Μιτεράν, τον Ντουρούτι και τους Τουπαμάρος και αποφαίνεται ότι "καθένας είναι ατομικά υπόλογος για το αίμα που έβαψε τα χέρια του" (σ.102). 

Το αστείο είναι ότι αυτή η "σχολή" δημοσιογραφίας του "περίπου", της αυθαιρεσίας και της άγνοιας έχει προέλευση το Παρίσι. Αλλά βέβαια σ' αυτή τη σχολή ο κ. Πρετεντέρης δεν θα συναντήσει ποτέ τον Ζιλ Περό.

 

 

(Ελευθεροτυπία, 17/5/2003)

 

www.iospress.gr