Σε οδυνηρή υποχώρηση οδηγήθηκαν τα συνδικάτα στην αναμέτρησή τους με τον Κουρή


Η τέχνη του εκβιασμού

 

"Επεισόδια στην 'Αυριανή'"
   
(«ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 30/1/2004)

Ελάχιστα απ' όσα χρωστούσε στους εργαζόμενους των εφημερίδων του ("Αυριανή" και "Φίλαθλος") υποσχέθηκε να δώσει ο Γ. Κουρής, και οι κινητοποιήσεις στα συγκεκριμένα φύλλα που είχαν με αποφασιστικότητα εξαγγείλει τα συνεργαζόμενα Σωματεία του Τύπου ανεστάλησαν επ' αόριστον. Κι όμως τις δύο βδομάδες που πέρασαν δεν είχαν ανέβει μονάχα οι τόνοι για το δίκιο των εργασιακών αιτημάτων από σύσσωμο τον κλάδο και τις ηγεσίες του, αλλά πραγματοποιήθηκαν και δύο 24ωρες σκληρές απεργίες, με μαζικές απεργιακές φρουρές, με μικροσυμπλοκές με τα ΜΑΤ και οδοφράγματα γύρω από τις εγκαταστάσεις του κ. Κουρή που εμπόδισαν σε μεγάλο βαθμό την κυκλοφορία των άθλιων απεργοσπαστικών εκδόσεών του. Τι, επομένως, ήταν αυτό που μεσολάβησε κι ο αγώνας έμεινε στη μέση ώστε οι απεργοί να επιστρέψουν στις "γαλέρες" του Κουρή χωρίς έστω μια μικρή νίκη στην καθημερινή τους αβεβαιότητα; Τι συνέβη στις 5.30 το ξημέρωμα της περασμένης Δευτέρας και ο επί ώρες παρών στα οδοφράγματα έξω από το τυπογραφείο του Γ. Κουρή γ.γ. της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων (ΔΟΔ) Αϊντάν Γουάιτ ζήτησε (για λογαριασμό της πλειοψηφίας των παρισταμένων μελών των Δ.Σ. των Σωματείων) την "ειρηνική αποχώρηση" των ομάδων περιφρούρησης, θεωρώντας ότι ήδη "σημείωσαν μια ηρωική νίκη"; Ποιοι είναι οι λόγοι που οι πλειοψηφίες των διοικήσεων των ισχυρών Σωματείων του Τύπου έκριναν ότι πρέπει να υποσταλούν τα λάβαρα μιας τόσο δίκαιης κινητοποίησης; (Που αν προχωρούσε -έστω και με χημικά και ρόπαλα- όχι μόνο θα εμπόδιζε τα απεργοσπαστικά έντυπα, αλλά θα εξέθετε ακόμα πιο έντονα την αστυνομία, την κυβέρνηση και φυσικά τον ίδιο τον Κουρή.)

Οι φανεροί λόγοι, όπως υπογραμμίστηκαν και στα ανακοινωθέντα της ΕΣΗΕΑ, είναι λίγο πολύ γνωστοί: Πρώτον, η δημόσια και απροκάλυπτη στήριξη που δόθηκε στον κ. Κουρή από την ΕΙΗΕΑ, την εργοδοτική οργάνωση που ουσιαστικά εκπροσωπεί τα συμφέροντα όλων των μεγάλων συγκροτημάτων ΜΜΕ και όχι μόνο των εφημερίδων, η οποία καταγγέλλει "τα έκτροπα των απεργών που υπερέβησαν την έννομη τάξη". Και, δεύτερον, η παρόμοια στάση του κυβερνητικού εκπροσώπου Χρ. Πρωτόπαπα, ο οποίος χαρακτήρισε ως "αυτοδικία" την περιφρούρηση των απεργιών και για άλλη μια φορά "νομιμοποίησε" την κάθοδο των (συνεργαζόμενων με τους "φουσκωτούς" του Κουρή) ΜΑΤ υπέρ των συμφερόντων του εργοδότη.

Κίτρινος σοσιαλισμός

Υπάρχουν όμως και άλλες παράμετροι λιγότερο εμφανείς που κατά τη γνώμη μας σημάδεψαν εντονότερα τις εξελίξεις. Το συγκρότημα του Ταύρου, το αποκαλούμενο και KOURIS MEDIA GROUP (στην πραγματικότητα μια προσωπική Ε.Π.Ε. του Γ. Κουρή) δεν είναι μια οποιαδήποτε εκδοτική επιχείρηση. Στα 25 χρόνια της λειτουργίας της περηφανεύεται ότι "πρωταγωνιστεί στις πολιτικές εξελίξεις και όλα τα μεγάλα γεγονότα της χώρας μας φέρουν την σφραγίδα της 'Αυριανής'" (2/2). Με άλλα λόγια το φαινόμενο του "αυριανισμού", μια ιδιότυπη φιλοπασοκική φαιά δημαγωγία, φαίνεται να ζει και να συνεχίζει να "πρωταγωνιστεί". Πάντοτε με την απειλή της "αποκάλυψης σκανδάλων", τη μαγκιά και τη συκοφαντία, το δημοσιογραφικό είδος του Ταύρου -δήθεν η ανεξάρτητη φωνή του "λαουτζίκου"- επιβιώνει και σήμερα, υποστηρίζοντας τον "ανανεωτικό" Γιώργο Παπανδρέου και τον "πόλεμο κατά της διαφθοράς". Πρόσφατα είχε ξεφωνίσει τους μισούς "εκσυγχρονιστές" του περιβάλλοντος Σημίτη για "λαμογιές", χθες είχε επιτεθεί στον ίδιο τον "αείμνηστο ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ" για τη βίλα της Εκάλης με όπλα τις γνωστές φωτογραφίες της Δήμητρας Παπανδρέου από την πλαζ, αλλά προχθές είχε δοξάσει το "σοσιαλιστικό κίνημα" με τις κίτρινες επιθέσεις κατά του Κ. Μητσοτάκη, των ηγετών της Αριστεράς, των "αλητών των Εξαρχείων", των "τρομοκρατών", των "αδελφών" κ.ο.κ.

Με τις αλλεπάλληλες πωλήσεις πανάκριβων συχνοτήτων, τις οποίες βεβαίως είχε καταλάβει δωρεάν, όπως και άλλοι επιχειρηματίες των Μέσων, με τον γνωστό του τσαμπουκά, ο Γ. Κουρής είναι εδώ και χρόνια ένας ακλόνητος και εξελισσόμενος "μεγαλοπαράγοντας" του τόπου. Οπως ακριβώς δεν ιδρώνει τ' αυτί του για την ηθική του δημοσιογραφικού του προϊόντος ή την εφαρμογή των συλλογικών συμβάσεων των Ελλήνων και των αλλοδαπών εργαζομένων που απασχολεί στις μπίζνες του, έτσι αδιαφορεί και για τις υποχρεώσεις του προς την Εφορία, τα ασφαλιστικά ταμεία, έτσι αντιμετωπίζει την ίδια τη νομιμότητα. Πρέπει να έχει δημιουργήσει συλλογή απλήρωτων προστίμων και ανεκτέλεστων καταδικαστικών αποφάσεων από όλα τα είδη των δικαστηρίων, αλλά εξακολουθεί να αυτοπαρουσιάζεται ως "ο ογκόλιθος της ηθικής" και να απειλεί προς πάσα κατεύθυνση με "αποκαλύψεις" που θα "τσακίσουν" τους κάθε είδους αντιπάλους του.

Λάσπη και διαφάνεια

Οταν, λοιπόν, οι Ενώσεις των εργαζομένων στον Τύπο αποφάσισαν να τον κοντράρουν, ο Γ. Κουρής και το καλοπληρωμένο "δημοσιογραφικό" του επιτελείο άνοιξε τη στρόφιγγα της λασπομηχανής του. Από τη μια απείλησε με αποκαλύψεις για "διεφθαρμένους" δημοσιογράφους και "τρωκτικά" του Δημόσιου Ταμείου που "παριστάνουν τους συνδικαλιστές", και απ' την άλλη "ξεμπρόστιασε στο λαό" τα ασφαλιστικά προνόμια του κλάδου τα οποία απολαμβάνει "παράνομα", σύμφωνα πάντοτε με τη δημαγωγική λογική του. Δήλωσε ότι μπορεί να εκδίδει τις εφημερίδες του χωρίς τους "άχρηστους" απεργούς -μέρος των οποίων καρφώνει ότι είναι επίσης "χαραμοφάηδες πολυθεσίτες", "τρωκτικά του Δημοσίου κ.ά.- και κάλεσε "όποιον νομίζει ότι αδικείται μισθολογικά να περάσει σήμερα από το λογιστήριο να πάρει την αποζημίωσή του και να πάει στο...". Επιπλέον χαρακτήρισε τις ομάδες περιφρούρησης και τους απεργούς ως "δύναμη κρούσης οργανωμένων ομάδων των Εξαρχείων όπως είναι το 'ριζοσπαστικό φόροουμ', η 'Αλληλεγγύη', 'Γένοβα 2000', 'Τροτσκιστές' και άλλα γκρουπούσκουλα της παρηκμασμένης ακροαριστεράς", "με ρόπαλα και σιδερογροθιές". Και φυσικά πέρα από τις μηνύσεις που θα καταθέσει εναντίον αυτών των "τραμπούκων" (τους οποίους, λέει ότι, έχει καταγράψει σε βίντεο), θα κινηθεί και κατά της ΕΣΗΕΑ όπως ακριβώς το 1982, τότε που, όπως γράφει, "διέλυσε την Ενωση Τεχνικών Τύπου".

Είναι φανερό ότι η αναδίπλωση των συνδικαλιστικών Ενώσεων δεν μπορεί να είναι άσχετη από όλη αυτή την άνεση του Γ. Κουρή να αντιστρέφει την πραγματικότητα, να επιτίθεται και να συκοφαντεί, ταυτιζόμενος μάλιστα με τη "δημοκρατική παράταξη" του Γιώργου Παπανδρέου και πλήθος στελεχών των τελευταίων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ.

Γι' αυτό το λόγο η ΕΣΗΕΑ αποφάσισε να καταθέσει μήνυση εναντίον του για συκοφαντική δυσφήμηση ήδη από την προηγούμενη βδομάδα, δίχως ωστόσο μέχρι σήμερα να έχει συγκεντρώσει όλες τις υπογραφές των μελών του Δ.Σ., διότι, καθώς φαίνεται, δεν είναι απλό πράγμα να βρεθεί κανείς αντιμέτωπος με τον Κουρή και τους "φακέλους" του. Γι' αυτό οι σύμβουλοι της "Συσπείρωσης Δημοσιογράφων" επέμειναν, μόνοι τους, στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ να επαναληφθούν σε συγκεκριμένη ημερομηνία οι απεργιακές κινητοποιήσεις, αλλά και να ζητηθεί επίσημα και άμεσα από την κυβέρνηση (όπως έχει υποχρέωση για λόγους διαφάνειας) η δημοσιοποίηση όλων των ονομάτων των δημοσιογράφων που κατέχουν οποιαδήποτε έμμισθη θέση σε οποιοδήποτε δημόσιο πόστο (υπουργεία, γραφεία Τύπου ΔΕΚΟ, Τράπεζες, σύμβουλοι, "Αθήνα 2004" κ.λπ.). Μόνον έτσι μπορούν οι Ενώσεις να αντιμετωπίζουν με το κεφάλι ψηλά τους εκβιασμούς του κάθε Κουρή. Οσο υπάρχει αυτή η νεφελώδης κατάσταση με κάποιους άγνωστους "αργόμισθους πολυθεσίτες" του Δημοσίου, αλλά και άλλους άγνωστους δημοσιογράφους των γραφείων Τύπου του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι κατά κανόνα παραβιάζουν πριν απ' οτιδήποτε άλλο και το ίδιο το καταστατικό του σωματείου τους (ως προς το ασυμβίβαστο), τόσο οι σχετικοί εκβιασμοί θα κρατούν σε διαρκή ομηρία το σύνολο του κλάδου όποτε προσπαθεί να διεκδικήσει τα συμβατικά του δικαιώματα και θα βυθίζουν τη δημοσιογραφία σε όλο και περισσότερη ανυποληψία. Αλλωστε, πριν από μερικούς μόλις μήνες, αναδιπλώθηκε και πάλι η ΕΣΗΕΑ μπροστά σε ακριβώς ανάλογη απειλή δημοσιοποίησης "αργομισθιών κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών", προφανώς και τότε από τον Κουρή.

Χωρίς αυτοκάθαρση του δημοσιογραφικού επαγγέλματος με την τακτική ενημέρωση του who is who των μελών της ΕΣΗΕΑ και πλήρη εφαρμογή του ασυμβίβαστου, οι κάθε λογής Κουρήδες θα συνεχίσουν να ψαρεύουν σε θολά νερά, να διασπούν τους εργαζόμενους και να ευτελίζουν την ενημέρωση και το επάγγελμα.

Διότι τι να πει κανείς για όλα αυτά, όταν σημερινός υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία δημοσιογράφος είχε εκτεθεί και στις τελευταίες εκλογές της ΕΣΗΕΑ, υποψήφιος με την παράταξη του προέδρου Μ. Μαθιουδάκη, αυτοδιαφημιζόμενος -μέσω των εντύπων των "Αδέσμευτων Δημοσιογράφων"- ότι "καλύπτει το υγειονομικό ρεπορτάζ μέχρι και σήμερα όπου εργάζεται στην εφημερίδα 'Αδέσμευτος Τύπος' του Δ. Ρίζου", ενώ "έχει διατελέσει υπεύθυνος Γραφείου Τύπου και Επικοινωνίας του υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας, του 'Ωνασείου', του Κέντρου Ελέγχου Ειδικών Λοιμώξεων, του ΙΑΣΩ, καθώς και της Πανελλήνιας Ενωσης Φαρμακοβιομηχανίας...".

Και σιγά μην είναι ο μόνος...


Περισσότερα για τις απεργίες στο συγκρότημα του Ταύρου και τις απόψεις για τη διαφάνεια και τη δεοντολογία στη δημοσιογραφία, δείτε στις ιστοσελίδες:

*http://www.iospress.gr/ios2003/ios20030518a.htm - ("Δημοσιογραφία ή δημόσιες σχέσεις-Φανερά κονδύλια των γραφείων Τύπου", "Ιός", 18/5/2003)
*http://www.socialforum-media.gr/forum/index.php (Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ-ΜΜΕ)
*http://www.activemedia.gr ("ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ")
*http://www.esiea.gr/gr/index.html (ΕΣΗΕΑ)

 

(Ελευθεροτυπία, 7/2/2004)

 

www.iospress.gr