Μια αποκαλυπτική μαρτυρία πιστοποιεί τη σχέση του Βαβύλη με τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ
 

Βαβύλης, CIA, Εκκλησία!

«Καμιά σχέση δεν έχει ο Αρχιεπίσκοπος με τον Βαβύλη»
       
(Αδέσμευτος Τύπος, 9/2/05)

Ο ελλείπων κρίκος στην απίστευτη υπόθεση της δράσης του Απόστολου Βαβύλη αποκαλύπτεται σήμερα, χάρη σε μια σημαντική και απολύτως αξιόπιστη μαρτυρία.

Ολες αυτές τις μέρες ξεδιπλώνονται μία μία οι πτυχές της δραστηριότητάς του. Εχουμε και λέμε. Μέχρι τώρα ο Βαβύλης έχει εμφανιστεί ως εκλεκτός άνθρωπος της Εκκλησίας, ως έμπιστος προσωπικά του (μητροπολίτη ακόμα) Χριστόδουλου, ως έμπορος ναρκωτικών, ως συνεργάτης της δίωξης ναρκωτικών, ως ευνοούμενος των υπηρεσιών ασφαλείας που μεσολαβούν στη δικαιοσύνη για να πέσει στα μαλακά, ως καταζητούμενος της Ιντερπόλ, ως εκπρόσωπος κάποιων μηχανισμών (εκκλησιαστικών ή ασφαλείας) στην προεκλογική εκστρατεία του Ειρηναίου, ως συνεργάτης εξ απορρήτων του Ειρηναίου, ως διώκτης του Ειρηναίου, ως προμηθευτής όπλων από το Ισραήλ, ως εκπρόσωπος του Πατριαρχείου σε ειδικές αποστολές.

Ολες αυτές οι δραστηριότητες δεν παραπέμπουν παρά μόνο σε έναν χαρακτηρισμό που είναι στα χείλη όλων των βραδινών αναλυτών στα τηλεπαράθυρα. Ο άνθρωπος είναι πράκτορας. Αλλά ποιων; Ακούστηκε η ΕΥΠ, ακούστηκε και η Μοσάντ. Αλλά βέβαια όλα αυτά ήταν απλά υποθέσεις, γιατί καμιά παρόμοια υπηρεσία δεν επιβεβαιώνει ονόματα συνεργατών της και πολύ περισσότερο πρακτόρων της. Ομως η διασταύρωση μπορεί να γίνει έμμεσα. Ιδού λοιπόν.

Πράκτορας των ΗΠΑ

Οπως αποδεικνύεται τώρα, το 1996-1997 ο Απόστολος Βαβύλης ανέλαβε και «αντιτρομοκρατικό» έργο, συνεργαζόμενος με αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες. Ηταν τότε που ο κ. Κώστας Φώλιας, γνωστό στέλεχος του αριστερού φοιτητικού κινήματος του '70-αρχές '80, και ιδρυτικό μέλος του Δικτύου Υπεράσπισης Κοινωνικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων, που εκείνη την εποχή ζούσε στην Καρδίτσα, δέχτηκε τα πρώτα τηλεφωνήματα ενός αγνώστου σ’ αυτόν προσώπου που μιλούσε ελληνικά με αμερικανική προσφορά και του ζητούσε «μια συνάντηση με θέματα κοινού ενδιαφέροντος στην Αθήνα». Ο άγνωστος, για να επιτύχει το καλύτερο αποτέλεσμα στην προσέγγισή του με τον κ. Φώλια χρησιμοποίησε, κατά το ελληνικό συνήθειο, κάποιον «κοινό γνωστό». Του ανέφερε λοιπόν ότι συνεργάζεται με τον Τόλη (Αποστόλη) Βαβύλη, τον οποίο πράγματι γνώριζε ως όνομα μέσω κάποιων μακρινών συγγενών του στα Τρίκαλα ο κ. Φώλιας, αλλά με τον οποίο δεν είχε καμιά προσωπική επαφή ή κάποια σαφή εικόνα για τη διαδρομή του.

Ο άγνωστος συνεργάτης του Βαβύλη, συνέχισε να τηλεφωνεί στον κ. Φώλια χωρίς να του εξηγεί τι ακριβώς τον θέλει, αφήνοντας να εννοείται ότι είναι κάποιο σοβαρό επαγγελματικό ζήτημα και προβάλλοντας πάντοτε το επιχείρημα ότι δεν ήταν δυνατό να «τα πούνε απ' το τηλέφωνο». «Η ιστορία συνεχιζόταν με σποραδικές ενοχλήσεις», θυμάται ο Κώστας Φώλιας, «ώσπου μια μέρα που βρισκόμουν στην Αθήνα δέχτηκα να τον συναντήσω να δω τι ακριβώς θέλει αυτός ο άνθρωπος».

Το ραντεβού κλείστηκε σε μια πολυκατοικία κοντά στην Πλατεία Μαβίλη, και όταν έφτασε στην περιοχή ο κ. Φώλιας, ψάχνοντας τη διεύθυνση, διαπίστωσε ότι βρισκόταν ακριβώς απέναντι από την Πρεσβεία των ΗΠΑ, στην οδό Μακεδόνων, το μικρό δρόμο που έβγαζε από το Λυκαβηττό στη βασιλίσσης Σοφίας, δίπλα στην πρεσβεία και έχει πλέον πεζοδρομηθεί και κλείσει.

Στην κεντρική είσοδο της πολυκατοικίας τον περίμεναν εκπλήξεις: «Υπήρχε ένα ηλεκτρονικό μηχάνημα ελέγχου, σαν κι αυτά που περνάμε στα αεροδρόμια, και δυο ένστολοι οπλοφόροι εκ των οποίων ο ένας που ήταν και έγχρωμος δεν μου άφησε καμιά αμφιβολία ότι είχα να κάνω με αμερικανικές υπηρεσίες. Αρνήθηκα να υποστώ την ηλεκρονική ανίχνευση και ακριβώς τη στιγμή που αγρίευαν οι ένοπλοι, εμφανίστηκε ο γνωστός του Βαβύλη, δηλαδή το πρόσωπο που μου τηλεφωνούσε τους τελευταίους μήνες ζητώντας φορτικά ένα ραντεβού».

«Μου έκανε εντύπωση», συνεχίζει ο κ. Φώλιας, «η απερίγραπτη εμφάνιση αυτού του ανθρώπου που φορούσε μια γυαλιστερή φόρμα με παρδαλά χρώματα. Επανέλαβε ότι είναι φίλος και συνεργάτης του Τόλη Βαβύλη, μέσω του οποίου έμαθε για μένα. Μου είπε ότι ανήκει σε αμερικανική υπηρεσία και ασχολείται με το οργανωμένο έγκλημα, τα όπλα και τα ναρκωτικά. Προφανώς αντέδρασα. Τι δουλειά είχα με όπλα και ναρκωτικά; Διαμαρτυρήθηκα. Ο πράκτορας μου πρότεινε να ανέβουμε στον πρώτο όροφο να κάτσουμε και να τα πούμε φιλικά για άτομα που γνώριζε ότι γνωρίζω... Σηκώθηκα και έφυγα έξαλλος και το πρώτο πράγμα που ήθελα να κάνω ήταν να βρω εκείνον τον Βαβύλη, που με παγίδευσε και να απαιτήσω να πάψει να με ενοχλεί ο 'φίλος' του».

«Εψαξα από συντοπίτες και άλλους γνωστούς να βρω άκρη. Διαμήνυσα δεξιά αριστερά ότι τον ψάχνω. Κάποια στιγμή μου τηλεφώνησε στο κινητό μου ο ίδιος». Το περιεχόμενο του τηλεφωνήματος ήταν αποκαλυπτικό για το ρόλο του Βαβύλη: «Μιλώντας με την αργκό των σχετικών υπηρεσιών, μου έλεγε ότι 'σας έχουν όλους υπό παρακολούθηση', 'σας έχουν όλους δεμένους'. Μου ανέφερε ονόματα συμμαθητών μου και άλλων αριστερών φίλων απ' τα Τρίκαλα, εμφανιζόμενος ότι δεν φταίει ο ίδιος για την επαφή και τη 'φιλική συνάντηση' της Αθήνας, αλλά εκείνοι που τον πιέζουν -προφανώς οι ανώτεροί του στις υπηρεσίες για τις οποίες δούλευε».

Δεν υπήρχε κανένα περιθώριο για τίποτα άλλο εκτός από ένα οριστικό τέλος στις απόπειρες του συνεργάτη των αμερικανικών υπηρεσιών Βαβύλη να προσελκύσει το ενδιαφέρον ή να προξενήσει φόβο στον συνομιλητή μας. «Τον έβρισα, του είπα 'κόψτο αμέσως'», θυμάται ο κ. Φώλιας. "Ο ίδιος κατάλαβε και δεν επέμεινε. Ο αμερικανός φίλος του, όμως, δεν έχασε τις ελπίδες του. Το υπηρεσιακό του θράσος εκδηλώθηκε λίγο αργότερα όταν μου ξανατηλεφώνησε για να μου ευχηθεί τα 'χρόνια πολλά' ...του Αγίου Κωνσταντίνου. Ηταν η τελευταία φορά».

Η μαρτυρία του κ. Φώλια είναι απολύτως αξιόπιστη, και μάλιστα μπορεί να διασταυρωθεί, διότι σοκαρισμένος από την απροσδόκητη προσέγγιση φρόντισε να την κοινοποιήσει τότε σε ένα μικρό κύκλο γνωστών του. Εκείνη την περίοδο δεν είχαν αρχίσει ακόμα να αλωνίζουν οι πράκτορες των αμερικανικών και βρετανικών υπηρεσιών που πραγματοποίησαν δεκάδες «φιλικές ανακρίσεις» την περίοδο 2000-2002 και προσέγγισαν πολλά στελέχη του αριστερού κινήματος, τα οποία έκριναν ως κατάλληλα για την άντληση πληροφοριών για την αντιτρομοκρατική εκστρατεία. Τώρα, όμως, μπορούμε να φανταστούμε ότι θεωρήθηκε από τις «υπηρεσίες» καλός στόχος ο κ. Φώλιας, μια που είχε πλέον αποσυρθεί από το προσκήνιο της πολιτικής δράσης στην Αθήνα. Οι υπηρεσίες απέτυχαν, αλλά άφησαν και τα ίχνη του συνεργάτη τους: του Βαβύλη.

Η ευθεία σχέση του Βαβύλη με τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες εξηγεί, λοιπόν, όλα αυτά τα ερωτήματα που γέννησε η απίστευτη διαδρομή ενός «καταζητούμενου της Interpol». Μέσω των υπηρεσιών αυτών απέκτησε ο Βαβύλης τις πλάτες που διαθέτει ακόμα και σήμερα και κυκλοφορεί με ψεύτικο όνομα και πλαστά έγγραφα «όπου χρειαστεί», ακόμα και στη χώρα-φρούριο της Μέσης Ανατολής, το Ισραήλ.

Και η Εκκλησία;

Το ερώτημα που γεννιέται μετά απ’ αυτή την αποκάλυψη είναι πού κολλάει σ’ αυτό τον κυκεώνα των μυστικών υπηρεσιών η Εκκλησία. Δυστυχώς αυτές τις τελευταίες μέρες έχει ήδη αποδειχθεί ότι υπάρχει μια διαπλοκή σοβαρή των «εθνικών» (διάβαζε μυστικών) υπηρεσιών με τη διοίκηση της Εκκλησίας. Η σχετική συζήτηση για το παρασκήνιο των εκλογών στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων δεν αφήνει καμιά αμφιβολία.

Ας επιχειρήσουμε να διαβάσουμε απ’ αυτή τη σκοπιά την αρχική "συστατήρια" επιστολή Χριστόδουλου για τον Βαβύλη, που προηγείται όλης αυτής της λαμπρής καριέρας. Θυμόμαστε ότι το σχετικό έγγραφο επιμένει στο "ελληνοπρεπές φρόνημα" της οικογένειάς του και αναφέρει μεταξύ άλλων: «Με τα έκτακτα διανοητικά προσόντα του παρέχει εχέγγυα αξιοποιήσεως πάσης προσφερομένης ευκαιρίας προς επιμόρφωσίν του, είναι δε βέβαιο ότι και η εκκλησία θέλει επωφεληθή μελλοντικώς εκ της προσωπικότητος αυτού. Η παρούσα χορηγείται προς χρήσιν ενώπιον πάσης αρχής και παντός προσώπου δυναμένου να προσφέρει εις τον επιφέροντα πάσαν δυνατήν εξυπηρέτησιν πρός επίτευξιν των υγιών στόχων του».

Σύμφωνα με εκπρόσωπο της Αρχιεπισκοπής αυτή η επιστολή γράφτηκε σε ανύποπτο χρόνο, προτού δηλαδή συλληφτεί ο Βαβύλης ως έμπορος ναρκωτικών. Ζητήθηκε, λέει, για έναν «ποδηλατικό αγώνα». Ως προς το πρώτο, ο εκπρόσωπος του κ. Χριστόδουλου έχει δίκιο. Και έχει κι ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος δίκιο όταν ειρωνεύεται όσους τον ψέγουν που στέκεται δίπλα στους ανθρώπους της Εκκλησίας στις δύσκολες στιγμές τους (δικαστήρια, φυλακές, κ.λπ.).

Ομως ας μας συμπαθεί ο εκπρόσωπος του Μακαριότατου. Τι είδους «επιμόρφωση» προσφέρει ο ποδηλατικός αγώνας; Και τι ενδιαφέρει την ποδηλατική ομοσπονδία η δήλωση ότι η «Εκκλησία θα επωφεληθεί μελλοντικώς» από τη δράση του; Και γιατί ο αποδέκτης αυτής της επιστολής είναι τόσο αόριστος; «Πάσα αρχή», λέει, και «παν πρόσωπο». Προς τι η τόση μυστικότητα;

Από το περιεχόμενο και το ύφος της επιστολής γίνεται φανερό ότι αυτή δεν άνοιξε το δρόμο της αποφυλάκισης του συλληφθέντος (γι’ αυτό φρόντισαν οι αξιωματικοί της Ασφάλειας που επιβεβαίωσαν τη συνεργασία μαζί του), αλλά το δρόμο της συνεργασίας του με τις υπηρεσίες. Το μόνο που μένει να αποδειχτεί είναι αν αυτή η αξιοποίηση ήταν τότε εν γνώσει της μητρόπολης Δημητριάδος ή όχι.

 

(Ελευθεροτυπία, 12/2/2005)

 

www.iospress.gr