Οι καλλιτεχνικές εμπνεύσεις που δίνουν τον τόνο στα ναζιστικά φεστιβάλ
 

Στίχοι του μίσους
 

Κάτι η παράδοση του «Περίανδρου» στις Αρχές, κάτι το πολυσυζητημένο φεστιβάλ «Κύμα Μίσους 2005», ο εγχώριος ναζισμός τα κατάφερε να βρεθεί στο προσκήνιο της επικαιρότητας τη βδομάδα που πέρασε. Στη στήλη δεν απομένει, ως εκ τούτου, παρά η κάλυψη του καλλιτεχνικού σκέλους της υπόθεσης.

Το «Φεστιβάλ του Μίσους» αυτοδιαφημίζεται σαν «τρεις μέρες Συναδέλφωσης και συντροφικότητας, με ζωντανές συναυλίες, αθλητικές δραστηριότητες, πλάι στη θάλασσα». Αλλά και στην «καθησυχαστική» συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν στις 25 Αυγούστου στην Καλαμάτα, οι οργανωτές του φρόντισαν να τονίσουν ακριβώς το μουσικό μέρος των εκδηλώσεων -κάνοντας λόγο για «νέους ανθρώπους με κοινές ιδέες απ' όλη την Ευρώπη» που απλώς «θα περάσουν μαζί ένα ευχάριστο τριήμερο» («Χρυσή Αυγή» 1/9/05).

Δεν πρόκειται για υπεκφυγή, αλλά για προσεκτική αναφορά σ' ένα βασικό μηχανισμό στρατολογίας των χρυσαυγιτών. «Εδώ και κάποια χρόνια έχει δημιουργηθεί το 'Μέτωπο Νεολαίας' σαν μια προσπάθειά μας να εκμεταλλευτούμε πολιτικά και ιδεολογικά το ήδη πολύ θετικό κλίμα που υπάρχει σε αρκετά μεγάλο μέρος της νεολαίας μας», εξηγεί με λενινιστική σαφήνεια το νεολαιίστικο περιοδικό της οργάνωσης. «Από την πρώτη στιγμή κρίναμε πως η διείσδυση σ' αυτούς τους κύκλους θα γινόταν πολύ πιο εύκολη αν χρησιμοποιούσαμε τους τομείς εκείνους όπου η νεολαία δίνει το μαζικό παρών όπως η μουσική και τα γήπεδα» («Αντεπίθεση», τχ.3, 6/1999).

«Γκέμπελς» καλεί «Μακεδόνα»

Τον καθοριστικό ρόλο της «στρατευμένης» μουσικής στην απήχηση του «Κύματος Μίσους» διαπιστώνουμε κι από τη σχετική συζήτηση στο website του υπερατλαντικού «STORMFRONT», παραδοσιακό χώρο ηλεκτρονικής ζύμωσης της παγκόσμιας ακροδεξιάς.

Ενημερωμένοι από τον «Braveheart», τακτικό μέλος του Stormfront, για το φεστιβάλ που «απ' ό,τι φαίνεται, θα πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα», Ελληνες και ξένοι χιτλερικοί ανταλλάσσουν ιδέες, απόψεις και πληροφορίες επί του ζητήματος.

«Σύμφωνα με νέα που πήρα απ' τη Θεσσαλονίκη, θα είναι αρκετά μεγάλο», κατατοπίζει π.χ. τους υπόλοιπους ο «Μακεδόνας». «Τα ξαδέρφια μου πηγαίνουν κάθε καλοκαίρι για δυο βδομάδες στη Σπάρτη, κατασκηνώνουν κι εκπαιδεύονται στο paintball [απομίμηση μάχης, με όπλα που εκτοξεύουν μπογιά]. Θα είναι εκεί, παίρνοντας μέρος στις εκδηλώσεις, αφού είναι εθνικιστές οπαδοί της ποδοσφαιρικής ομάδας Αρης, γνωστής επίσης σαν 'Τουρκοφάγοι'». Δεν λείπει και η εκτίμηση ότι «οι αναρχικοί θα επιχειρήσουν ν' ανακατευτούν και θα πέσει πολύ ξύλο. Αναρχικοί εναντίον Εθνικής Νεολαίας».

Η είδηση ανοίγει την όρεξη του «Γκέμπελς», που από τη μακρινή Ισλανδία ζητά πληροφορίες για το χάπενινγκ: «Θα έχει τίποτα μπάντες White Power να παίξουν live;». Ο «Μακεδόνας» τον καθησυχάζει: «Ναι, οπωσδήποτε!»

Η στιχομυθία προκαλεί τη νοσταλγική παρέμβαση του παλαίμαχου «ReverandT» από το Νιου Τζέρσεϊ: «Φαίνεται πως θα είναι μια καλή εκδήλωση! Κρίμα που είμαι 7.000 μίλια μακριά. Αλλωστε, δεν έχω πια τα προσόντα για να θεωρηθώ 'νέος'»...

«Λαοφιλείς ευνουχιστές»...

Ας δούμε λοιπόν από κοντά τη στιχουργική των θιασωτών της εγχώριας «Λευκής Εξουσίας», μια και συνιστά το βασικό κράχτη του ναζιστικού φεστιβάλ. Δεν μπορέσαμε να βρούμε τα λόγια των τραγουδιών «1933»,» «Αουσβιτς», «Αιωνία Ελλάς» (του συγκροτήματος Pogrom), «Πολυτεχνείο», «Πέθανε υπάνθρωπε» (των Boiling Blood), «Keep Hellas White», «Burn the Parliament», «Streetfighter» (των Νο Surrender), «Συνταξιούχοι των υπονόμων» (των Defamation) και «Skinhead ratsistes» (του νεοσύστατου γκρουπ «Εγκληματίες πολέμου»). Η εικόνα μας για το φαινόμενο ενδέχεται έτσι ν' αποδειχθεί κατώτερη των περιστάσεων. Δεν παύει, ωστόσο, να είναι αρκούντως διαφωτιστική - κι ενίοτε ξεκαρδιστική.

Σημείο εκκίνησης για την ερμηνεία του κόσμου αποτελεί, φυσικά, η διαχρονική «εβραϊκή συνωμοσία». Εμπνευσμένοι στίχοι από την «Πλάνη του Γιαχβέ» των σαλονικιών Defamation:

«Ο κορυφαίος πολιτισμός όλης της ιστορίας / θυσιάστηκε φρικτά χάριν της θανατοφοβίας. / Τόσα χρόνια μύθων, πνευματικού ευνουχισμού / Συνωμοσίες των τρωκτικών του σιωνισμού. / Ως νέος Οδυσσέας ο σύγχρονος Ελληνας τους τρυπάει το μάτι, / Ως νέος Προμηθέας ο φωτοδότης Ελλην καταστρέφει τη λαοφιλή απάτη. / Αλση, στάδια, σχολές με κοσμοθεωρία / Ολα εκβαρβαρίστηκαν για του Αβραάμ την ευλογία. / Η αρχαία Ελλάς συνετρίβη με όπλα των Ιουδαίων / Κηρύττουμε τον πόλεμο κατά των Μακαβαίων».

Για τους «Ολική Κάθαρση» αντίθετα, αυτό που προηγείται είναι η επιβεβαίωση των παραδοσιακών αξιών. Ο «Ηρωάς» τους είναι απλός αλλά σαφής:

«Χακί στολή κι αρβύλες, το μέτωπο ψηλά / Ελληνική σημαία, στέκεται, χαιρετά. / Το χέρι υψωμένο, τον ύμνο ψιθυρίζει / Σκέφτεται τους αγώνες τη μάχη που αρχίζει»

Πιο προχωρημένες διαθέσεις εκφράζει το «μονομελές συγκρότημα» Mahen, στο πόνημα που επιγράφεται «Η φιλία με τους Τούρκους»:

«Τα τουρκάκια θα νικήσω, τις μανούλες τους θα σφάξω / μας πουλήσανε στην Κύπρο χάθηκαν τόσα παιδιά / πήρανε τη Β. Ηπειρο, θέλουνε και τα νησιά. / Παλουκώνανε αιχμαλώτους, σφάζανε μικρά παιδιά / θα τους κάνουμε τα ίδια με τσεκούρι και φωτιά».

...αλλόγλωσσοι ανθρωποφάγοι...

Τη Βόρεια Ηπειρο «μας την πήρανε» (όχι οι Αλβανοί αλλά) «τα τουρκάκια»; Ας μην έχουμε και πολλές απαιτήσεις εθνικής αυτογνωσίας από τους σύγχρονους ραψωδούς του χώρου. Στο κάτω κάτω της γραφής, άλλες είναι οι προτεραιότητες της εποχής, καθώς αλλόγλωσσα στίφη κατακλύζουν την εθνική επικράτεια. Ο στίχος των Pogrom πλημμυρίζει από άγχος για το μέλλον του τόπου:

«Ερχεστε στη χώρα μας, δεν έχετε δουλειά / πεινάτε σα ρεμάλια και τρώτε τα παιδιά. / Μιλάτε ρωσικά, μιλάτε αλβανικά / μα τώρα θα μιλήσετε, πουστάκια, ελληνικά. / Μίλα ελληνικά ή ψόφα! / Τους βλέπω σε πλατείες, τους βλέπω σε βουνά / τους βλέπω και στη θάλασσα, βρωμίζουν τα νερά. / Μα τώρα θα μιλήσετε, πουστάκια, ελληνικά. / Μίλα ελληνικά ή ψόφα!»

Ο γλωσσικός εξελληνισμός δεν είναι, όμως, παρά μια μόνο εκδοχή της αντιμετώπισης των αλλοδαπών υπανθρώπων. Μας το εξηγεί, σε αγγλικό στίχο, το άσμα «Sieg Hail Vaterland» (Ζιγκ Χάιλ Πατρίδα) των Der Sturmer:

«Με σπαθί κι ασπίδα στέκομαι φρουρά / ενάντια στα καθίκια που εισέβαλαν στη χώρα μου / Τρέξτε γαμημένοι, τρέξτε για τη ζωή σας / Καθώς όλες οι κάννες μου ξερνούν φωτιά στους ομοίους σας. / Τα όπλα μου θα ξαναγίνουν αιματηρά / Για να τερματίσω τη μιζέρια σας, ακονίζω το τσεκούρι μου / Νέγροι, Εβραίοι, Κιτρινιάρηδες και Κόκκινα Καθίκια / Η βρωμιά σας σύντομα θα τελειώσει μέσα στο αίμα»

...και συνέλληνες για σφάξιμο

Εκτός από τον εξωτερικό υπάρχει φυσικά και ο εσωτερικός εχθρός, που πρέπει επίσης να βγει απ' τη μέση. «Ζω για να σε δω νεκρό», επιγράφεται το χιτ των Νο Surrender:

«Νεοέλληνα μικροαστέ / έψαξες το δίκιο σου ποτέ / Γύφτοι, Τούρκοι, Μαύροι κι Αλβανοί / χορεύουν πάνω στη δική σου τη ντροπή. / Μικροαστέ Νεοέλληνα / δεν αλλάζεις με τίποτα / είσαι μια μουτζούρα στο χάρτη της ζωής / εγώ θα φροντίσω να σβηστείς. / Ζω για να σε δω νεκρό».

Αν αυτή η τύχη περιμένει όσους απλώς αδιαφορούν για τη σωτηρία της Φυλής, κάποιων άλλων το μέλλον διαγράφεται σαφώς ζοφερότερο. Το διαπιστώνουμε ακούγοντας τον Mahen να μας καλεί στο καθήκον:

«Σφάξε έναν πολιτικό, ένα δημοκράτη / το πολίτευμά του είναι μια απάτη / ειρήνη των λαών θέλουν να μας πουλήσουν / και όταν το θέλουν θα μας πολεμήσουν. / Εθνικιστές- εθνικιστές είμαστε πιο δυνατοί / Θα κάψουμε όλη τη σκατό-Βουλή. / Ανδρέα ζεις, να πα να γαμηθείς! / Σημίτη προδότη, βλάκα καταδότη! / Σκατά στον τάφο του Καραμανλή! / Ξύπνα ρε ραγιά, σου κλέβουν την καρδιά! / Γέμισε σκατά η κοινωνία όλη / θα βάλουμε φωτιά σ' ολόκληρη την πόλη».

Ανώδυνες φαντασιώσεις; Οχι και τόσο. Μπορεί η βία των εγχώριων ναζί να ωχριά μπρος στα οράματά τους, αλίμονο όμως σε όποιον «υπάνθρωπο» έχει την ατυχία να βρεθεί στο δρόμο τους.

Αποκαλυπτική γι' αυτές τις προθέσεις είναι η ιστορία του «κινήματος», όπως καταγράφεται στην ιστοσελίδα του περιοδικού «Blood & Honour», που έχει αναλάβει το συντονισμό της εθνικοσοσιαλιστικής μουσικής (και όχι μόνο) σκηνής. Η αφήγηση αφορά το παρελθόν, ο παιδαγωγικός χαρακτήρας της είναι όμως κάτι παραπάνω από προφανής:

«Το άσχημο με αυτά τα άτομα» (τους Skinhead της δεκαετίας του '80), διαβάζουμε, «ήταν το ότι δεν παρέμειναν για πολύ καιρό πιστοί στις ιδέες τους και δεν δημιούργησαν κάποια οργάνωση ή περιοδικό. Σίγουρα όμως έκαναν κάποιες καλές επιθέσεις, κυρίως εναντίον αριστεριστών / αναρχικών, όπως επίσης και μεταναστών. Το '89 μάλιστα επιτέθηκαν σε συναυλία του ξένου νέγρικου συγκροτήματος Public Enemy στο Λυκαβηττό! Πολλά επεισόδια από εκείνες τις ημέρες συζητιούνται μέχρι σήμερα».

Η γενική δοκιμή γι' αυτή την εθνοκαθαρτήρια δραστηριότητα γίνεται στα φεστιβάλ του χώρου. Το διαπιστώνουμε από το ρεπορτάζ του «Blood & Honour» (τχ.9, Οκτώβριος 2004) για τη συναυλία που οργάνωσαν οι χρυσαυγίτες στη Θεσσαλονίκη με «τιμώμενο πρόσωπο» τον Μεγαλέξανδρο (5.6.04). Αντιγράφουμε, χωρίς παρεμβάσεις, στα ιδιότυπα ελληνικά του πρωτοτύπου:

«Σειρά έχει η 'Γαλανόλευκη', που απ' ό,τι φάνηκε έχει γίνει το αγαπημένο του κοινού. Οι Combat 84 είναι το αγαπημένο γκρουπ των Th.Re.At. και όχι μόνο, γι' αυτό παίξανε το Violence, για το οποίο το κοινό τους αποζημίωσε θυμίζοντας την πίστα πεδίο μάχης. [...] Η στιγμή των αποκαλυπτηρίων της πιο φρέσκιας μπάντας έχει φτάσει και στη σκηνή βρίσκονται οι θεσσαλονικείς Defamation. Θα μας χαρίσουν 15 κομμάτια και τουλάχιστον δυο με τρία πλευρά σπασμένα στον καθένα! Το λόγο τον ξέρουνε πολύ καλά όσοι ήταν παρόν και ζήσανε από κοντά το γεγονός».

Τουλάχιστον, εκεί δέρνονται μεταξύ τους...
 

(Ελευθεροτυπία, 17/9/2005)

 

www.iospress.gr