ΜΙΑ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΔΙΚΑΙΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΚΑΝΑΛΙΑ 

 

Απάντηση στα «έκτακτα απεργοδικεία»

 

 

Με την ψήφιση από την κυβέρνηση της Ν.Δ. στη Βουλή της γνωστής ακραίας φιλοεργοδοτικής τροπολογίας του κ. Σωτήρη Χατζηγάκη στις 12/6/08, σύμφωνα με την οποία ειδικά Εφετεία, με συνοπτικές διαδικασίες και διορισμένη (και όχι τυχαία) σύνθεση δικαστών, θα κρίνουν τη «νομιμότητα» όσων απεργιών... επιβιώνουν από τη δοκιμασία των Μονομελών Πρωτοδικείων, ενισχύεται και θεσμικά η παντοκρατορία των δυνάμεων του κεφαλαίου. «Ποιος διεστραμμένος εργοδοτικός εγκέφαλος, κύριε υπουργέ, σας έδωσε αυτή την ιδέα; Δεν θέλετε τις απεργίες, ουσιαστικά οδηγείτε σε παραγραφή το απεργιακό δικαίωμα», έλεγε χαρακτηριστικά ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Φώτης Κουβέλης στο Κοινοβούλιο.

Κατά διαβολική σύμπτωση, την ίδια μέρα που η Δεξιά περνούσε τη συγκεκριμένη αντιαπεργιακή τροπολογία, δημοσιοποιήθηκε μία από τις σπάνιες -πλέον- φιλεργατικές δικαστικές αποφάσεις σχετικά με το απεργιακό δικαίωμα. Εμοιαζε σαν να ήξερε ο υπουργός Δικαιοσύνης ότι υπάρχουν ακόμα γενναίοι δικαστές στα Πρωτοδικεία που δεν σκύβουν το κεφάλι στην αλαζονεία και τη βουλιμία της εργοδοσίας και της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης, που μέρα με τη μέρα καταργούν τα δικαιώματα του κόσμου της εργασίας, με πρώτο το συνταγματικά -υποτίθεται- κατοχυρωμένο δικαίωμα στην εργατική αντίσταση, στην απεργία. Είναι φανερό ότι αυτός είναι ο λόγος που η Ν.Δ. άρον άρον θέσπισε τα «έκτακτα απεργοδικεία» (με την τροποποίηση του σχετικού άρθρου 674 ΚΠΔ παρ. 3), ώστε εντός 48 ωρών σε δεύτερο βαθμό (στα Εφετεία) να αποκαθίσταται η εργοδοτική τάξη πραγμάτων, να μην υπάρχει, δηλαδή, καμιά περίπτωση μια απεργία στο εξής να μην κρίνεται «παράνομη και καταχρηστική» -με τα ευκόλως εννοούμενα συνεπακόλουθα: βαριές ποινές και χρηματικά πρόστιμα κατά των σωματείων και των συνδικαλιστικών στελεχών και απαγόρευση οποιασδήποτε απόπειρας για επόμενη απεργία με «συναφή» αιτήματα.

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στο περιεχόμενο της συγκεκριμένης «ενοχλητικής» δικαστικής απόφασης. Πρόκειται για μια συμβολική νίκη του συνδικαλιστικού κινήματος των εργαζομένων στα Μέσα Ενημέρωσης και, συγκεκριμένα, του σωματείου των τεχνικών της Ιδιωτικής Τηλεόρασης Αττικής (ΕΤΙΤΑ) εναντίον του συνόλου των καναλιών εθνικής εμβέλειας (Mega, Antenna, Alter, Alpha, Star, ΣΚΑΪ, Μακεδονία TV) και της εργοδοτικής οργάνωσης των μεγαλοκαναλαρχών (Ε.Ι.ΤΗ.Σ.Ε.Ε.). Είναι ουσιαστικά η πρώτη φορά που η Δικαιοσύνη δεν πήρε το μέρος τους. Ως τώρα, και σχεδόν πάντοτε κατά την τελευταία πενταετία, όσες φορές η εργοδοσία των ΜΜΕ (ιδιωτικών και δημόσιων, ηλεκτρονικών ή έντυπων) προσέφευγε στα δικαστήρια κατά απεργιών οποιουδήποτε σωματείου εργαζομένων στην Ενημέρωση (δημοσιογράφων, τεχνικών ή διοικητικών), έπαιρνε το αποτέλεσμα που επιθυμούσε: οι απεργίες κρίνονταν «παράνομες» για τυπικούς λόγους και «καταχρηστικές», διότι τα εργατικά αιτήματα έθιγαν τα οικονομικά συμφέροντα των καημένων των επιχειρήσεων και κινδύνευε το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου! (Για περισσότερα βλ. ΙΟΣ, «Νόμος είναι το δίκιο του εκδότη», 21/10/2006).

Νομότυπα, τηρώντας τις προθεσμίες, προβλέποντας το «προσωπικό ασφαλείας» κ.λπ., ακριβώς γιατί γνωρίζουν την πρακτική των καναλαρχών και την «ηθική» των απεργοδικείων, οι τεχνικοί των ιδιωτικών καναλιών (ΕΤΙΤΑ) κήρυξαν με απόφαση της γενικής τους συνέλευσης 48ωρη απεργία για τις 18 και 19 του περασμένου Μαρτίου. Η δεύτερη μέρα της κινητοποίησής τους συνέπιπτε με τη μεγάλη απεργία της ΓΣΕΕ κατά του αντιασφαλιστικού εκτρώματος της κυβέρνησης. Ετσι τα αφεντικά των καναλιών έσπευσαν να θέσουν εκτός νόμου την πρώτη μέρα της απεργίας (18/3/2008), γιατί, εκτός από την επίδειξη τσαμπουκά κατά του σωματείου των τεχνικών (που τόλμησε μόνο του, χωρίς την ΕΣΗΕΑ, να προχωρήσει στην απεργία), επιδίωκαν να «διαγράψουν» με δικαστική απόφαση το ουσιαστικό αίτημα της απεργίας για την καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών στο ΙΚΑ και την ένταξή τους σε Ενιαίο Ασφαλιστικό Φορέα μαζί με όλους τους εργαζόμενους στον Τύπο και στα ΜΜΕ. Η εκδίκαση της αγωγής των ενωμένων καναλαρχών κατά της απεργίας της ΕΤΙΤΑ ορίστηκε για τις 17/3, αλλά λόγω της αποχής των δικηγόρων (για το Ασφαλιστικό και αυτοί) ματαιώθηκε και έτσι δικάστηκε κατόπιν εορτής, στις 16/4/2008.

Η αίθουσα του δικαστηρίου εκείνη την ημέρα είχε γεμίσει με στελέχη, μάρτυρες και προβεβλημένους δικηγόρους των ιδιωτικών καναλιών -εκτός βεβαίως από τους εργαζόμενους και τα άλλα σωματεία που είχαν έρθει για συμπαράσταση στην Ενωση των Τεχνικών της Τηλεόρασης (ΓΣΕΕ, ΠΟΣΠΕΡΤ, ΕΚΑ, ΕΤΗΠΤΑ, ΕΠΗΕΑ, ΕΤΕΡ, ΕΣΗΕΑ, ΠΟΕΣΥ κ.ά). Τα επιχειρήματα της εργοδοσίας ήταν τα γνωστά και, ώς τότε, «νικηφόρα»:

1. Η ιδιωτική τηλεόραση αποτελεί κλάδο «κοινής ωφέλειας», η απεργία συνεπώς πλήττει το «κοινωνικό σύνολο» και απαιτείται ειδικός (και περιοριστικός) τρόπος εκδήλωσης της κινητοποίησης.

2. Το προσωπικό ασφαλείας ήταν «ελλιπές» (σ.σ. οι εργοδότες θέλουν όλους τους απεργούς στα κανάλια τους για να τους υποχρεώσουν να δουλέψουν όταν υπάρξει «έκτακτο γεγονός»).

3. Η απεργία δεν τους επέτρεψε να «καλύψουν» τα «μεγάλα γεγονότα» εκείνης της μέρας προς όφελος των πολιτών! (απέκρυψαν ότι η ΕΡΤ και οι εφημερίδες δεν απεργούσαν).

4. Η απεργία τούς κατέστρεψε οικονομικά (ενώ όλα τα κανάλια εξέπεμπαν διαφημίσεις και ο ΣΚΑΪ «έσπασε» την απεργία).

5. Τέλος, οι εργοδότες ισχυρίστηκαν ότι «εξοφλούν στο ακέραιο τις υποχρεώσεις τους» προς τα ασφαλιστικά Ταμεία των εργαζομένων και ότι δεν προηγήθηκε σχετικός διάλογος για το ασφαλιστικό ζήτημα στο υπουργείο (ΟΜΕΔ) με το σωματείο πριν από την προκήρυξη της απεργίας, ενώ όλη η Ελλάδα ήξερε ότι τα συνδικάτα -μεγάλα και μικρά- εκείνη την περίοδο βρίσκονταν σε διαρκή «διάλογο» με την κυβέρνηση, το υπουργείο της κυρίας Πετραλιά και τις εργοδοτικές οργανώσεις για την τύχη των ασφαλιστικών τους δικαιωμάτων.

Κι ύστερα ήρθε αυτό που φοβόταν ο κ. Χατζηγάκης, η συμπαθής τάξη των αφεντικών και φυσικά οι τηλεοπτικές επιχειρήσεις. Η δικαστική απόφαση, που δεν ήταν σαν τις άλλες:

α. Τα κανάλια, τελικά, «είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις, λειτουργούν με αποκλειστικό σκοπό το κέρδος (...) και δεν κρίνεται ότι έχει ζωτική σημασία η λειτουργία τους για την εξυπηρέτηση των βασικών αναγκών του κοινωνικού συνόλου».

β. «Δεν αποδείχτηκε ο ισχυρισμός των εναγουσών εταιρειών ότι έχουν εξοφλήσει όλες τις ασφαλιστικές εισφορές», και

γ. «Επομένως, η απεργιακή κινητοποίηση δεν κρίνεται καταχρηστική, καθώς δεν προέκυψε ότι είχε ικανοποιηθεί το αίτημά της, δηλαδή η πλήρης εξόφληση των οφειλομένων εργοδοτικών εισφορών προς τον ασφαλιστικό φορέα κύριας και επικουρικής ασφάλισης».

Είδατε τι μπορεί να πάθουν οι εργοδότες καμιά φορά; Εκεί που είχαν προγραμματίσει να κερδίσουν τη δίκη και στη συνέχεια -όπως είχαν εμμέσως απειλήσει- να μηνύσουν τον πρόεδρο Γιώργο Δεληκάρη και τον γραμματέα της ΕΤΙΤΑ Νίκο Διδάγγελο για «συκοφαντική δυσφήμηση», επειδή τόλμησαν να πουν τα αυτονόητα -ότι (και) οι επιχειρήσεις ενημέρωσης... αποφεύγουν τις υποχρεώσεις προς τα ασφαλιστικά Ταμεία και «ελαστικοποιούν» καταχρηστικά τις εργασιακές σχέσεις-, μια ανεξάρτητη και επιμελής δικαστής τούς χάλασε το ίματζ.

Η συνέχεια στα απεργοσπαστικά Εφετεία του κ. Χατζηγάκη...

(Η απόφαση 1214/2008 του Πρωτοδικείου Αθηνών - Τμήμα Εργατικών Διαφορών, στην ιστοσελίδα της ΕΤΙΤΑ www.etita.gr)
 

(Ελευθεροτυπία, 28/6/2008)

 

www.iospress.gr