Το κόστος της κρίσης είναι η ανεργία και η φτώχεια


Η αντεπίθεση των "αγορών"

 

Δεν ήταν ανάγκη να μας το πει ο αρμόδιος Επίτροπος της Ε.Ε Ολι Ρεν (ΒΗΜΑ, 9/3), ούτε οι αναρίθμητοι διεθνείς ή εγχώριοι παράγοντες των "αγορών", των τραπεζών και των εργοδοτικών Ενώσεων: η κρίση του χρέους, μετατρέπεται σε ολομέτωπη και μονομερή επίθεση κατά του κόσμου της εργασίας. Επίθεση στις θέσεις εργασίας, στην αγοραστική δύναμη (αύξηση ΦΠΑ και τιμών ειδών λαϊκής κατανάλωσης), μειώσεις στις αμοιβές και στις συντάξεις πρώτα στο δημόσιο τομέα, για να ακολουθήσει -με νομοθετικές παρεμβάσεις, αλλά και χωρίς αυτές- η ολοκλήρωση της καταστροφής στον ιδιωτικό τομέα. Δηλαδή, αύξηση της ανεργίας, "ευελιξία" στην αγορά εργασίας, αχρήστευση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, ακόμα περισσότερη ανασφάλιστη και ανασφαλής (στην ουσία "μαύρη") εργασία, μείωση -με πολλούς τρόπους- της αμοιβής εργασίας. Και βεβαίως η ασφαλιστική αντιμεταρρύθμιση κυρίως σε βάρος των νεότερων γενιών εργαζομένων.

Προφανώς, ο Γ. Παπανδρέου, όπως και όλοι οι επιτελείς του ΠΑΣΟΚ, γνωρίζουν ότι η συγκεκριμένη πολιτική όχι μόνο είναι σκληρή, ταξική και άδικη, αλλά τροφοδοτεί και παρατείνει χρονικά, με μαθηματική βεβαιότητα, την ύφεση της ελληνικής οικονομίας και το λεγόμενο στασιμοπληθωρισμό. Συνεπώς, ο "μονόδρομος" των μέτρων τα οποία επιβάλλονται -με την υπόδειξη των εταίρων και των εγχωρίων ελίτ που συνέπλευσαν με τους "κακούς διεθνείς κερδοσκόπους"- ύστερα "από τα χρόνια που ζούσαμε με δανεικά και καταναλώναμε περισσότερα απ' όσα παράγαμε ως έθνος", οδηγεί στη μείωση του ΑΕΠ και συνεπάγεται την άνιση κατανομή των βαρών και τη διεύρυνση της φτώχειας. Αντιστρόφως ανάλογη πορεία με εκείνη της "ανάπτυξης". Οταν δηλαδή αυξανόταν με υψηλούς ετήσιους ρυθμούς το ΑΕΠ και πλούτιζαν ακόμα περισσότερο οι ήδη "έχοντες και κατέχοντες", χωρίς να κλείνει η ψαλίδα της ανισότητας, δίχως να βελτιώνεται το κοινωνικό κράτος και να προσεγγίζεται ο στόχος της πλήρους απασχόλησης. Σήμερα έχει ξεκινήσει η διαδικασία της κρίσης και πάμε ανάποδα: Η ύφεση θα βιώνεται με διαβαθμίσεις, πλήττοντας σκληρότερα τη βάση της κοινωνικής πυραμίδας (φτωχούς, ανέργους, μετανάστες, εποχικούς εργάτες και αγρότες, χαμηλόμισθους, μερίδες επαγγελματιών και μικρεμπόρων) και ανεβαίνοντας προς την κορυφή η επίπτωση θα είναι όλο και μικρότερη. Σε αυτό το τούνελ, ο νεοφιλελεύθερος σχεδιασμός που επιβάλλεται υπόσχεται -πέρα από τις διορθώσεις των δημοσιονομικών στοιχείων- αύξηση της παραγωγικότητας, της ανταγωνιστικότητας, των εξαγωγών, προσέλκυση ξένων επενδύσεων, ιδιωτικοποίηση του δημόσιου πλούτου και στο βάθος του τούνελ βλέπει αναθέρμανση της οικονομίας: Αύξηση του ΑΕΠ και της ευημερίας, με άνισο τρόπο πάλι. Αλλά το σχέδιο αυτό δεν είναι παρά ένα ωραίο παραμύθι. Αγνοεί τις ανάγκες τις πραγματικής κοινωνίας που δεν συνηθίζεται να αντέχει για πολύ τη δικτατορία των αγορών και το βούρδουλα ενός άδικου, ανάλγητου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος. Οπως λέει ο Οσκαρ Λαφοντέν, της Γερμανικής Αριστεράς (Die Linke), οπαδός των κοινωνικοποιήσεων του τραπεζικού τομέα και της απόδοσης των μεγάλων επιχειρήσεων σε αυτούς που τις δουλεύουν, "μια πραγματικά δημοκρατική κονωνία είναι δίκαιη, μόνο εφόσον υπάρχει δίκαιη κατανομή του πλούτου και της ιδιοκτησίας" (ΑΥΓΗ, 9/3).

Ας δούμε πιο συγκεκριμένα τα επίσημα στοιχεία της κυβερνητικής πολιτικής που παράγουν ανέργους και φτώχεια:

* Πάγωμα των προσλήψεων με διαγωνισμούς και συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου και δραστική μείωση όλων των αμοιβών και των δαπανών στο Δημόσιο, τον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα και την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ταυτόχρονα, ομαδικές απολύσεις καθημερινά και για τους επόμενους μήνες από το Δημόσιο δεκάδων χιλιάδων συμβασιούχων έργου και ορισμένου χρόνου και των stagiaires, εκ των οποίων μεγάλες ομάδες δεν έχουν καν πληρωθεί τα, έτσι κι αλλιώς πολύ φτηνά, δεδουλευμένα τους πολλών μηνών.

* Προσλήψεις πλέον μόνο στα Σώματα Ασφαλείας (για ευνόητους λόγους) και επιβολή του συστήματος των "συμβασιούχων" για κάθε άλλη νέα θέση στο Δημόσιο. Ηδη, διαφημίζεται για το 2010, η κάλυψη περίπου 30.000 θέσεων εργασίας χωρίς διαγωνισμό με συμβάσεις έργου διαρκείας 9 έως 36 μηνών, ωρομισθίων, εποχικών κ.λπ, με την άδεια μάλιστα του αποδιαρθρωμένου ΑΣΕΠ. (ΒΗΜΑ,2 και 9/3).

* Πάγωμα των υφισταμένων συντάξιμων μισθών και μειώσεις παροχών και συντάξεων για τους επερχόμενους συνταξιούχους.

Ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας, που ασφαλώς πήρε το "πράσινο φως", θα ακολουθήσει στα μέτρα λιτότητας. Ηδη αρχίζουν να λειτουργούν "αυτόματα οι νόμοι της αγοράς" και να αξιοποιούνται οι νομικές "ελευθερίες" των ιδιοκτητών των επιχειρήσεων:

* Η "ελευθερία" των περικοπών θέσεων εργασίας σε κάθε περίπτωση που πέφτει το ποσοστό κέρδους τους ή με οποιοδήποτε άλλο πρόσχημα. Αλλωστε προτάσσεται και η "ελευθερία" να διατηρήσουν τις προσωπικές τους περιουσίες (κινητές και ακίνητες), τις περιουσίες των επιχειρήσεων τους και οπωσδήποτε τις ιλλιγγιώδεις αμοιβές των golden boys τους, έναντι του ζωτικού αιτήματος του εργαζόμενου τους να διατηρήσει το δικό του (όλο και πιο αδύναμο) δικαίωμα στη δουλειά.

* Η "ελευθερία" των εργοδοτών, ατομικά ή μέσω των εργοδοτικών Ενώσεων, να αχρηστεύσουν τις ισχύουσες Συλλογικές Συμβάσεις και να μην υπογράψουν νέες, αρνούμενοι να δεσμευτούν έναντι των συνδικάτων για οτιδήποτε απειλεί τις εργοδοτικές "ελευθερίες" τους να διατηρήσουν την εξουσία, την ιδιοκτησία, τα εισοδήματα και τα λοιπά προνόμια τους.

* Ακόμα κι αν η κυβέρνηση δεν καταργήσει τυπικά τους όποιους νόμους έχουν απομείνει που προστατεύουν τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, οι επιχειρήσεις θα αξιοποιήσουν και τις υπόλοιπες "ελευθερίες" τους: Να μειώνουν μισθούς και υπερωρίες εκβιαστικά. Να απασχολούν με όλο και περισσότερο "ελαστικές μορφές" εργασίας φτηνούς και ανασφάλιστους εργαζόμενους για όσο χρόνο θέλουν και με όποια ωράρια επιθυμούν. Να απολύουν ομαδικά. Να προσφεύγουν στα δικαστήρια εναντίον κάθε απόπειρας απεργιακής κινητοποίησης, διαμαρτυρίας ή διεκδίκησης των εργαζομένων. Ακόμα και στην περίπτωση που η Δικαιοσύνη δεν ευθυγραμμίζεται με τις επιδιώξεις των αφεντικών, υπάρχει και η οδός της καθυστέρησης: Των αλλεπάλληλων αναβολών των δικών, των προσφυγών σε άλλα δικαστήρια έως ότου εξαντληθούν οικονομικά και απογοητευτούν από τη μη έγκαιρη απονομή της δικαιοσύνης οι εργαζόμενοι.

* Κεντρική "ελευθερία" των εργοδοτών -μικρών και μεγάλων- παραμένει η νομότυπη εισφοροδιαφυγή, η φοροδιαφυγή και η κρατική υποστήριξη. Μπορεί να μην είναι μια "ηθική" και συνεπής ως προς τα νεοφιλελεύθερα ιδεώδη τους συμπεριφορά έναντι του δημοσίου συμφέροντος, αλλά είναι η σπουδαία ευκαιρία που τους δίνει η κρίση -μαζί με τα κάθε είδους προγράμματα επιδοτήσεων από το κράτος, τους φτηνούς και φοβισμένους εργάτες, τα φτηνότερα δάνεια από το τραπεζικό σύστημα και πάνω απ' όλα με τις πελατειακές συναλλαγές για να συνεχίσουν να παίρνουν δουλειές του Δημοσίου.

* Εσχατη "ελευθερία" των εργοδοτών για να κρατήσουν προσωπικά τα λεφτά και τις περιουσίες τους, είναι η χρεοκοπία των επιχειρήσεών τους. Αξιοποιώντας δηλαδή τις προβλέψεις και τη διαδικασία της στάσης πληρωμών και της πτώχευσης των επιχειρήσεών τους σύμφωνα με το Ν. 3588/07, είναι σε θέση να απολαύσουν τα πλούτη τους χωρίς σκοτούρες για την "ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας". Είτε νομότυπες είτε δόλιες οι χρεοκοπίες επιχειρήσεων κατά κανόνα καταλήγουν, μετά από πολύμηνες δικαστικές περιπέτειες, ορισμούς συνδίκων, συγκρούσεις των "πιστωτών", στην εξαέρωση των νόμιμων απαιτήσεων των εργαζομένων που στο μεταξύ έχουν βρεθεί στο δρόμο, χωρίς καν το ξεροκόμματο της αποζημίωσης και του επιδόματος ανεργίας.

Απέναντι στις τόσες "ελευθερίες" του επιχειρηματικού κόσμου ο στρατός των ανέργων, των ανασφαλών και ανασφάλιστων, των εργαζομένων σε "προβληματικές" επιχειρήσεις κ.ο.κ, εκβιαζόμενος και απελπισμένος, εφόσον ούτε στα επιδόματα ανεργίας ή άλλη στήριξη μπορεί να ελπίζει, τι θα κάνει; Θα αποδεχτεί θέλει δε θέλει την "πραγματικότητα". Αλλωστε κάθε βράδυ στα δελτία ειδήσεων γι' αυτές τις "πραγματικότητες" κι αυτούς τους "εθνικούς μονόδρομους" δεν ενημερωνόμαστε;

Κάπως έτσι σχεδιάζεται να προχωρήσει η μεγαλύτερη μεταπολεμική αναδιανομή του πλούτου σε βάρος της εργατικής τάξης, των αγροτικών και των μικρομεσαίων στρωμάτων στη χώρα μας.

Θα γίνουμε τα πειραματόζωα του Δ.Ν.Τ και της Ε.Ε ή μήπως μπορεί να αλλάξει η "μοίρα μας" με τη διεθνοποίηση της πολιτικής και συνδικαλιστικής πάλης των εργαζομένων που ήδη εκδηλώνεται όχι μόνο στα "τεμπέλικα ευρωπαϊκά PIGS". Η μήπως μας αρκεί ένας "Εργατικός Δεκέμβρης" να ξεπλύνει τις αμαρτίες μας;

 

(Ελευθεροτυπία, 13/3/2010)

 

www.iospress.gr