Η οργανωμένη εγκατάλειψη του κτιρίου Παπαδόπετρου

Διατηρητέο πλην κουφωμάτων

 

Μια δυσάρεστη έκπληξη περίμενε φέτος το καλοκαίρι τον επισκέπτη των Χανίων. Σ’ ένα από τα κεντρικότερα σημεία της πόλης, σε απόσταση αναπνοής από την παραδοσιακή αγορά κι απέναντι απ’ τον ΟΤΕ και το Ταχυδρομείο, ένα πανέμορφο διώροφο νεοκλασικό έχασκε παντελώς εγκαταλειμμένο, με τα πορτοπαράθυρά του ξηλωμένα και την είσοδο συμβολικά «φραγμένη» μ’ ένα μεταλλικό δοκάρι από σκαλωσιά.

Η έκπληξη μετατρεπόταν δε σε πραγματική απορία, όταν ο επισκέπτης πληροφορούνταν πως το εν λόγω κτίριο, ένα από τα (όχι και τόσο πολλά) αρχιτεκτονικά στολίδια της πόλης που άφησε όρθια η φρενήρης «ανοικοδόμηση» της δεκαετίας του ’70, βρίσκεται σ’ αυτή την κατάσταση με επιλογή του πρύτανη του ιδρύματος Ιωακείμ Γρυσπολάκη, ως αποτέλεσμα της «βεντέτας» του με το φοιτητικό κίνημα του ιδρύματός του!

Η υπόθεση του «κτιρίου Παπαδόπετρου», όπως είναι γνωστό από το όνομα του πλούσιου σφακιανού που το άφησε ως κληροδότημα στο Πολυτεχνείο Κρήτης, είναι γνωστή στους αναγνώστες μας από παλιότερο δημοσίευμα του «Ιού» («Ε» 6.2.2010). Υπενθυμίζουμε τα βασικά:

* Αχρησιμοποίητο επί χρόνια, το κτίριο Παπαδόπετρου καταλήφθηκε την 1η Ιουνίου 2006 από το φοιτητικό σύλλογο του ιδρύματος για να αποτελέσει πολιτιστικό στέκι και κέντρο των παρεμβάσεών του στην πόλη. Με δεδομένο ότι οι κεντρικές εγκαταστάσεις του Πολυτεχνείου βρίσκονται στο Ακρωτήρι, σε απόσταση κάμποσων χιλιομέτρων από τα Χανιά, η ύπαρξη ενός τέτοιου χώρου κρίθηκε από τους φοιτητές κάτι παραπάνω από αναγκαία – και δη σε μια εποχή που το φοιτητικό κίνημα βρισκόταν στις απαρχές της μεγάλης αναμέτρησής του με το νόμο Γιαννάκου και την προαναγγελθείσα νεοφιλελεύθερη συνταγματική αναθεώρηση.

* Ο πρύτανης κ. Γρυσπολάκης, που το προηγούμενο διάστημα είχε ελεγχθεί (ως προϊστάμενος των αρμόδιων υπηρεσιών του ιδρύματος) για σοβαρές παρατυπίες στη διαχείριση του κληροδοτήματος, κάλεσε τα ΜΑΤ να αποτρέψουν την προαναγγελθείσα κατάληψη. Το αποτέλεσμα ήταν η μετατροπή του κέντρου των Χανίων σε πεδίο μάχης, για πρώτη φορά από τον Ιούλιο του 1991, με μαζική ρίψη δακρυγόνων και σοβαρούς τραυματισμούς φοιτητών. Η πρωτοφανής αυτή βία αποδείχθηκε τελικά αναποτελεσματική, καθώς το ίδιο απόγευμα μια πολύ μεγαλύτερη διαδήλωση -με συμμετοχή και τοπικών φορέων- έφτασε τελικά στο κτίριο και το παρέδωσε στους φοιτητές.

* Για μια τριετία, το κτίριο λειτούργησε ως στέγη πολιτιστικών συλλόγων και συντονιστικό κέντρο των κοινωνικών κινημάτων που αναπτύσσονταν στην πόλη. Ωσπου, μέσα στις γιορτές των περσινών Χριστουγέννων και με τους φοιτητές απόντες, ο κ. Γρυσπολάκης το «ανακατέλαβε» δια χειρός της τοπικής ΕΛ.ΑΣ. Αμέσως μετά, για να αποτραπεί η ανακατάληψή του από τους ενδιαφερόμενους, ξήλωσε τις πόρτες και τα παράθυρα, παραδίδοντάς το στο έλεος του καιρού και των περαστικών.

Θεωρητικά, η Σύγκλητος ανέθεσε την «αναστήλωση, συντήρηση και αποκατάσταση του κτιρίου» σε κάποιον εργολάβο, έναντι 300.000 ευρώ («Ε» 28.12.09). Ο εργολάβος αυτός τα παράτησε σχεδόν αμέσως, επικαλούμενος «απειλές» εκ μέρους των φοιτητών. Η Πρυτανεία κατέφυγε στον εισαγγελέα που, λογικά, θεώρησε το πράγμα αστείο. Για «προφάσεις εν αμαρτίαις» κάνει άλλωστε λόγο και ο ίδιος ο κ. Γρυσπολάκης σε πρόσφατη επιστολή του προς τα τοπικά ΜΜΕ (13.9.10), αναφερόμενος στη γραπτή άρνηση δεκαπέντε εργολάβων ν’ αναλάβουν το ίδιο έργο «αν πρώτα δεν απελευθερωθεί το κτίριο από τους καταληψίες φοιτητές». Προφανώς, είτε οι συντάκτες της δήλωσης δεν έκαναν τον κόπο να περάσουν από το κέντρο της πόλης, είτε οι ανύπαρκτοι «καταληψίες» επιστρατεύονται ως βολικό επιχείρημα για ν’ ανέβει ο τζίρος της «επικίνδυνης», υποτίθεται, εργολαβίας. Το μόνο σίγουρο, αντίθετα, είναι η άθλια -και διαρκώς επιδεινούμενη- κατάσταση ενός πάλαι ποτέ λαμπρού νεοκλασικού. Αψευδής μάρτυρας οι φωτογραφίες μας, που τραβήχτηκαν το μεσημέρι της 25ης Αυγούστου και πιστοποιούν ότι, για την πρυτανεία του Πολυτεχνείου Κρήτης, ένα τέτοιο αίσχος είναι προτιμότερο από ένα ριζοσπαστικό στέκι των φοιτητών της...

 

 



Ομως ο πρύτανης δεν τα βάζει κάτω. Την περασμένη Δευτέρα βγήκε στα τοπικά ΜΜΕ για να καταγγείλει ...την εγκατάλειψη του νεοκλασικού που ο ίδιος επέβαλε: «Προ ολίγων ημερών», διαβάζουμε, «η επίσκεψη συνεργείου των Τεχνικών Υπηρεσιών με συνεργείο καθαριότητας μας έφερε προ μιας πρωτοφανούς καταστροφής (όλο το δίκτυο θέρμανσης αξίας 30.000 ευρώ ξηλωμένο, τοίχοι κατεστραμμένοι, σύριγγες στο πάτωμα, χάπια ναρκωτικών σε ένα σημείο και τόνοι σκουπιδιών στο δάπεδο)». Λες και τα πορτοπαράθυρα του κτιρίου ξηλώθηκαν από αρειανούς, κι όχι κατ’ εντολήν του ίδιου του καταγγέλλοντος!

Οταν δημοσιογράφος των «Χανιώτικων Νέων» παρατήρησε ότι «είναι φυσιολογική κατάληξη το γεγονός ότι το μέγαρο Παπαδόπετρου μετατράπηκε σε στέκι τοξικομανών και καταφύγιο περιθωριακών ατόμων, από τη στιγμή που με πρωτοβουλία της Πρυτανείας αφαιρέθηκαν τα κουφώματα για πολύ συγκεκριμένο λόγο», ο κ. Γρυσπολάκης δεν τα έχασε. Εσπευσε αντίθετα να πλειοδοτήσει, μεταθέτοντας τις ευθύνες ...στην «κακούργια κενωνία»: «Εχετε δίκιο σ' αυτό. Πλην όμως είχαμε βάλει και σιδερένια πόρτα εργοταξίου, η οποία εκλάπη. Εμείς, όπως καταλαβαίνετε, ούτε Αστυνομία έχουμε, ούτε φύλακες μπορούμε να διαθέτουμε νυχθημερόν έξω από το κτίριο ή μέσα σε αυτό. Υποτίθεται ότι η ίδια η κοινωνία πρέπει να το σεβαστεί». Δεν είμαστε βέβαια σε θέση να γνωρίζουμε αν η «σιδερένια πόρτα εργοταξίου» είναι η εικονιζόμενη απλή μπάρα της φωτογραφίας. Μάλλον όμως κάποιος από τους μηχανικούς του θα πρέπει να θυμίσει στον κ. πρύτανη ποιαν ακριβώς λειτουργία επιτελούν τα πορτοπαράθυρα των σπιτιών, κατά τις τελευταίες χιλιετίες της ανθρώπινης παρουσίας στον πλανήτη!

Θα μπορούσε βέβαια κανείς να υποθέσει πως η επίθεση του πρύτανη στους εργολάβους εμπεριέχει και κάποια διακριτικά ίχνη έμμεσης αυτοκριτικής. Κάθε άλλο. Στην ίδια επιστολή, ο κ. Γρυσπολάκης ανακοινώνει πως το «μοντέλο Παπαδοπέτρου» θα εφαρμοστεί, το αμέσως επόμενο διάστημα, και στη δεύτερη κατάληψη της πόλης, τη «Rosa Nera», πάνω από το παλιό ενετικό λιμάνι: «Η συνεχιζόμενη κατάληψη του ‘Διοικητηρίου της Μεραρχίας Κρητών’», διαβάζουμε, «αποτελεί πηγή ανωμαλίας στην λειτουργία του ιδρύματος, αλλά και αιτία πολλών καταγγελιών κατοίκων της περιοχής για διατάραξη της ησυχίας στις μεταμεσονύκτιες ώρες και για περίεργες έως και ύποπτες συναλλαγές στον αύλειο χώρο. Προσφάτως η Σύγκλητος κατακύρωσε το έργο σε εργοληπτική εταιρεία, η οποία σύντομα θα πρέπει να εγκατασταθεί, ώστε να αρχίσει η αποκατάσταση του επικίνδυνου με κατάρρευση [sic] μνημείου».

Ο χιουμορίστας αναγνώστης θα θυμηθεί την εμμονή του κ. πρύτανη με τις «ύποπτες συναλλαγές», από την εποχή που -στα παράθυρα του MEGA- «ανακάλυπτε» απροκάλυπτο εμπόριο ναρκωτικών στο εσωτερικό του ΕΜΠ (για να ανακαλέσει σχεδόν αμέσως με επιχειρήματα που άφησαν εποχή: είχε μπερδέψει, λέει, την αυλή του ΕΜΠ με τον -εκτός ασύλου- παρακείμενο γειτονικό πεζόδρομο της Τοσίτσα!). Χαμόγελα προκαλεί επίσης, σε Χανιώτες και μη, η διαβεβαίωση του κ. Γρυσπολάκη πως «η αποκατάσταση του μνημείου θα δώσει αίγλη στην παλιά πόλη». Η σημερινή εικόνα του κτιρίου Παπαδόπετρου αποτελεί προφανώς την καλύτερη απόδειξη.
 

(Ελευθεροτυπία, 18/9/2010)

 

www.iospress.gr