ΠΑΚΕΤΑ ΒΟΜΒΕΣ


Τα δώρα των Δαναών

1.   2.   3. 

 
Βοήθεια, ο ταχυδρόμος!

Τη συλλογική ψύχωση ότι πίσω από κάθε χριστουγεννιάτικη κάρτα μπορεί να κρύβεται μια καλοφτιαγμένη λιλιπούτεια βόμβα καλλιεργούν τον τελευταίο καιρό στις Ηνωμένες Πολιτείες οι πιο διαφορετικοί, αρμόδιοι και αναρμόδιοι, φορείς: η Ταχυδρομική Υπηρεσία, το FBI, ειδικά τμήματα της αστυνομίας και του στρατού, το Γραφείο Ασφαλείας του υπουργείου Εσωτερικών, οι πάσης φύσεως αντιτρομοκρατικές υπηρεσίες, αλλά και ιδιωτικές εταιρείες και αστυνομίες, μεταξύ των οποίων και οι εντεταλμένες με τη φύλαξη των πανεπιστημιακών χώρων.
Με κείμενα που εμφανίζουν ελάχιστες παραλλαγές, οι φορείς αυτοί έχουν βαλθεί να πείσουν τους αμερικανούς πολίτες ότι αφενός κινδυνεύουν όλοι ανεξαιρέτως να γίνουν αποδέκτες μιας παγιδευμένης επιστολής, αφετέρου ότι περίπου κάθε κάρτα, γράμμα ή πακέτο μπορεί να σκάσει στα χέρια τους. Τα αποτελέσματα είναι μάλλον πενιχρά: παρόλο που ο μέσος Αμερικανός νιώθει πια ανατριχίλα κάθε φορά που ακούει τα βήματα του ταχυδρόμου, οι επιστολές που κρύβουν έναν εκρηκτικό μηχανισμό βρίσκουν συχνά τον προορισμό τους. Κι αυτό γιατί, όπως στην περίπτωση του Unabomber, δεν διαθέτουν κανένα από τα "ύποπτα" χαρακτηριστικά που περιλαμβάνουν οι σχετικές οδηγίες. Η κατάσταση αυτή είναι γνωστή στους αντιτρομοκρατικούς εγκεφάλους, οι οποίοι όμως επιμένουν να θεωρούν αξιόπιστους τους καταλόγους με τα στοιχεία που πρέπει να έχει κανείς στο μυαλό του προτού ανοίξει ένα γράμμα. Εξαίρεση αποτελούν τα αμερικανικά ταχυδρομεία, τα οποία ομολογούν την αδυναμία τους να περνούν από ακτίνες τις 180 δισ. επιστολές που διακινούν ετησίως και συνιστούν στους συμπολίτες τους να διαθέσουν από 5.000 έως 25.000 δολάρια και να αγοράσουν ένα φορητό μηχάνημα ελέγχου της αλληλογραφίας.
Μέχρις ότου, όμως, κάθε Αμερικανός εφοδιαστεί με τις προσωπικές του ακτίνες Χ, οφείλει να συμβιβαστεί με την αντιφατική και μάλλον χαώδη ενημέρωση που του προσφέρουν οι σχετικές λίστες. Πρέπει, δηλαδή, να ειδοποιήσει την αστυνομία (και, προς Θεού, όχι να χώσει το γράμμα σε κανά συρτάρι) όταν εντοπίσει κάποιο από τα παρακάτω προβλήματα:
* Λείπει το όνομα του αποστολέα.
* Η διεύθυνση είναι γραμμένη λάθος.
* Υπάρχει κάποια χειρόγραφη ένδειξη του είδους "προσωπικό" , "να ανοιχθεί από τον ίδιο" κ.ο.κ.
* Η αξία των γραμματοσήμων είναι μεγαλύτερη από την αναγκαία.
* Απλές λέξεις έχουν ανορθογραφίες.
* Το βάρος του πακέτου είναι υπερβολικό.
* Η επιστολή έρχεται από το εξωτερικό, έχει αποσταλεί αεροπορικά ή είναι επείγουσα (sic).
* Το πακέτο έχει τυλιχθεί με ιδιαίτερη επιμέλεια (με σκοινί, σελοτέιπ κ. λπ.). Η ύπαρξη σπάγγου καθιστά αυτομάτως ύποπτο το πακέτο.
* Πάνω στο πακέτο υπάρχουν λεκέδες από γράσο ή λάδι.
* Μέσα στο πακέτο διακρίνονται καλώδια ή αλουμινένιο χαρτί.
* Η επιστολή ή το πακέτο είναι κάπως ασύμμετρα.
* Το πακέτο έχει μια ελαφρά μυρωδιά.
* Η διεύθυνση του παραλήπτη είναι χειρόγραφη ή κακοτυπωμένη (sic).
* Προτού φτάσει το πακέτο ή αμέσως μετά κάποιος άγνωστος ρωτά στο τηλέφωνο αν ήρθε.
Αν, ύστερα από όλα αυτά, ανοίξει κανείς την αλληλογραφία του και τιναχθεί στον αέρα, οι αρμόδιοι μπορούν κάλλιστα να νίψουν τας χείρας τους. Τον είχαν προειδοποιήσει...



ΟΙ ΜΕΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΕ



ΕΛΛΑΔΑ. Ο προϊστάμενος του Πρωτοδικείου Ορεστιάδας Φώτης Κιμισκίδης, έλειπε σε άδεια όταν την 1η του περασμένου Σεπτεμβρίου έφτασε στο γραφείο του μέσω ΕΛΤΑ ένα δέμα, με αποστολέα μίαν (ανύπαρκτη, όπως αποδείχθηκε) εταιρεία της Θεσσαλονίκης. Ηταν τυχερός. Ατυχη, αντίθετα, αποδείχθηκε η γραμματέας του Χρύσα Παπαγκίδου, που έλαχε να ανοίξει το δέμα -και να χάσει τρία δάκτυλα από την έκρηξη που ακολούθησε. Η αντιτρομοκρατική υπηρεσία απέδωσε το "χτύπημα" σε κύκλους "δουλεμπόρων" ή εισαγωγέων ηρωίνης, δυσαρεστημένους από τις καταδίκες (άγνωστων) συνεργατών τους.

ΙΣΡΑΗΛ. Η Μοσάντ είναι μια από τις λίγες μυστικές υπηρεσίες που δεν κρύβουν (κατόπιν εορτής, τουλάχιστον) τη συμπάθειά τους για τη μέθοδο των παγιδευμένων επιστολών, προκειμένου να απαλλαγούν από εχθρούς που δύσκολα "προσεγγίζονται" αλλιώς. Στις αρχές της δεκαετίας του '70, αρκετά στελέχη της PLO σκοτώθηκαν ή σακατεύτηκαν παραλαμβάνοντας τέτοια "δωράκια" στη Βηρυτό (Helena Cobban "The PLO", Κέμπριτζ 1984, σ.55).

Β.ΙΡΛΑΝΔΙΑ. Στις 29 Σεπτεμβρίου ένα πακέτο-βόμβα στάλθηκε στο σπίτι του καθολικού ακτιβιστή Κόλιν Ντάφι στο Μπέλφαστ. Υποψιασμένοι λόγω της συχνής διακίνησης τέτοιων "δώρων" ανάμεσα στις δυο κοινότητες της πόλης, οι παραλήπτες προτίμησαν πριν το ανοίξουν να καλέσουν τους πυροτεχνουργούς. "Ο λαός θα πρέπει να επαγρυπνεί για τέτοιου είδους ύποπτα πακέτα", διαβάζουμε σε επίσημη ανακοίνωση που εξέδωσε αυθημερόν ο εκπρόσωπος του Σιν Φέιν, Γκερόιντ Ο'Χάρα, και μεταδόθηκε -μεταξύ άλλων- από το site του κόμματος στο Ιντερνετ. Στην ίδια ανακοίνωση καυτηριάζεται η αδιαφορία των αστυνομικών αρχών για το γεγονός: "Αυτό το δέμα παραδόθηκε στο σπίτι των Ντάφι πριν από δύο ώρες. Είμαι σε διαρκή επαφή μαζί τους και ξέρω πως ούτε το τμήμα εξουδετέρωσης βομβών ούτε η χωροφυλακή έχουν εμφανιστεί εκεί μέχρι στιγμής".

ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ. Η κατηγορία ότι η αντίπαλη πλευρά διασπείρει παιχνίδια-βόμβες με σκοπό τη δολοφονία αθώων παιδιών, αποτελούσε τυπική μάλλον συνταγή στο οπλοστάσιο του Ψυχρού Πολέμου. Κατηγορούμενες αρχικά οι ίδιες (όπως και το Ισραήλ) για τέτοιες εγκληματικές πρακτικές, οι αμερικανικές υπηρεσίες θα αντιστρέψουν τους ρόλους με την ευκαιρία της σοβιετικής εισβολής στο Αφγανιστάν. "Η στρατιωτική επέμβαση [των σοβιετικών] πραγματοποιήθηκε κυρίως με ελικόπτερα και περιλαμβάνει επίσης τη ρίψη ναρκών και παγιδευμένων παιχνιδιών", διαβάζουμε σε προπαγανδιστικό φυλλάδιο της Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ το 1984 ("Afghanistan. The struggle in its fifth year", σ.16), που διευκρινίζει ότι "στις περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για πλαστικά στυλό ή μικρά κόκκινα αυτοκινητάκια, που είναι επιλεγμένα τρομοκρατικά όπλα. Βασικός στόχος τους είναι παιδιά, τα χέρια των οποίων κομματιάζονται από τις εκρήξεις".

ΙΤΑΛΙΑ. Το Μάρτιο του 1995 δυο "παιδιά των φαναριών" τραυματίστηκαν βαριά στην Πίζα από έκρηξη βόμβας, κρυμμένης σε μια κούκλα. Το παιχνίδι το έδωσε στα δυο αδέλφια (13 και 3 χρόνων) ένας οδηγός αυτοκινήτου που παρέμεινε άγνωστος.

ΔΑΝΙΑ. Στις 18 Ιανουαρίου 1997 η αστυνομία της Δανίας συνέλαβε πέντε μέλη ναζιστικής οργάνωσης με την κατηγορία ότι έστελναν επιστολές-βόμβες στη Μεγάλη Βρετανία. Οι βόμβες ήταν κρυμμένες σε βιντεοκασέτες και αποστέλλονταν από το Μάλμοε της Σουηδίας. Αν κάποιος επιχειρούσε να ανοίξει την κασέτα θα κόβονταν τα δάχτυλά του. Δυο από τους αποδέκτες ήταν ακτιβιστές της Αριστεράς και ο τρίτος ήταν "λευκό άτομο, παντρεμένο με μαύρο άτομο", σύμφωνα με την ανακοίνωση της αστυνομίας.

ΓΕΡΜΑΝΙΑ. Τρεις τουλάχιστον γυναίκες που δούλευαν ως πόρνες στο Ανόβερο κινδύνευσαν να σκοτωθούν στις αρχές του 1993, όταν έλαβαν πακέτα-βόμβες από κάποιον άγνωστο. Οι βόμβες περιέχονταν σε συσκευασία γυναικείου αρώματος, αλλά ευτυχώς δεν έσκασαν. Η αστυνομία δεν μπόρεσε να διαλευκάνει την υπόθεση.

ΓΕΡΜΑΝΙΑ. Με επιστολή-βόμβα σκοτώθηκε τον Ιανουάριο του 1993 η Κέρστιν Βίντερ, στέλεχος του αντιφασιστικού κινήματος στο Φράιμπουργκ. Η γερμανική αστυνομία δεν παραδέχθηκε ότι επρόκειτο για πολιτική δολοφονία και δήλωσε ότι "ερευνά προς πάσα κατεύθυνση". Οι σύντροφοι της 24χρονης γυναίκας οργάνωσαν καμπάνια για την αποκάλυψη των ενόχων, τους οποίους εντοπίζουν στο χώρο των ναζιστικών οργανώσεων. Η Βίντερ είχε δραστηριοποιηθεί στην ίδρυση ενός ξενώνα για τους νεαρούς άστεγους πανκ της πόλης και στην εκστρατεία κατά των μεγαλεμπόρων ναρκωτικών.

ΗΠΑ. Η καμπάνια των φανατικών αρνητών των αμβλώσεων στις ΗΠΑ συνοδεύεται από τυφλές βομβιστικές ενέργειες εναντίον των γυναικολογικών κλινικών. Η "ευκολότερη" λύση είναι η αποστολή καμουφλαρισμένων πακέτων ή επιστολών με εκρηκτικά. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των επιστολών έχει σταλεί στο Ορεγκον και το Οχάιο.

ΣΟΥΗΔΙΑ. Η υπουργός Δικαιοσύνης Λάιλα Φρέιβαλντ έχει δεχθεί επιστολή βόμβα από την οργάνωση Combat-18. Πρόκειται για ναζιστική οργάνωση που συγκροτήθηκε το 1992 στην Αγγλία. Ο αριθμός 18 σχετίζεται με τα αρχικά του Χίτλερ (1-Α και 8-Η).

ΙΣΠΑΝΙΑ. Στα τέλη της δεκαετίας του 80, η βασκική ΕΤΑ έκανε εκτεταμένη χρήση επιστολών-βομβών, με αποδέκτες αξιωματούχους του ισπανικού καθεστώτος. Μια απ' αυτές τις βόμβες λειτούργησε ως μπούμερανγκ, όταν έγινε αιτία ("από παραδρομή") να κοπούν τα χέρια ενός νεαρού δασκάλου. Την υπόθεση εκμεταλλεύθηκαν τα επίσημα μέσα ενημέρωσης και ακολούθησαν μεγάλες διαδηλώσεις κατά της ΕΤΑ. Ωστόσο το παράδειγμα είχε δώσει πρώτη η ισπανική Εθνοφυλακή, η οποία, για να ξεπεράσει τις δυσκολίες του μεταφρανκικού καθεστώτος, αποφάσισε από το 1986 να εξουδετερώνει όσους θεωρούσε εγκέφαλους της ΕΤΑ με τη μέθοδο των παγιδευμένων επιστολών. Η υπόθεση αποκαλύφθηκε το Μάρτιο του 1989, όταν σκοτώθηκε ο ταχυδρόμος που μετέφερε το επικίνδυνο φορτίο.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ

"Γιουναμπόμπερ"
(Αθήνα 1997, εκδ. Το Ποντίκι). Ολόκληρο το μανιφέστο της μονομελούς "Λέσχης της Ελευθερίας", όπως δημοσιεύθηκε κατ' εντολήν του βομβιστή στις εφημερίδες "Νew York Times" και "Washington Post". H έκδοση περιέχει επίσης εκτενή εισαγωγή, με το βιογραφικό του Κατζίνσκι και χρονικό της δράσης του.

Edward J.Seuter "It's in the Mail". Περιγραφή της τεχνολογίας κατασκευής των παγιδευμένων επιστολών από τον πρόεδρο ιδιωτικής αντιτρομοκρατικής εταιρείας. Ανάλυση του κόστους της αντιβομβιστικής προστασίας υπηρεσιών, καταστημάτων και οικιών.

"Exploding ABC's Unabomber Hoax" (περιοδικό Extra, Ιούνιος 1996). Κριτική της παρουσίασης του Γιουναμπόμπερ από τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης, και ιδιαίτερα το ABC, το οποίο τον εμφάνισε ως προερχόμενο από την Αριστερά και ειδικά το οικολογικό κίνημα.

"How to Identify and Handle Suspicious Packages and Letters", Οδηγίες της Πυροσβεστικής υπηρρεσίας των ΗΠΑ για την αντιμετώπιση των παγιδευμένων επιστολών.



ΔΕΙΤΕ

Τhe mad bomber
του Μπερτ Γκόρντον (1972). Ενας κοινωνικά ματαιωμένος βομβιστής "εκδικείται την κοινωνία" βάζοντας στο στόχαστρό του πανεπιστήμια, νοσοκομεία και μια φεμινιστική οργάνωση. Καλογυρισμένο B-movie, από τις πρώτες ταινίες που ασχολήθηκαν με το φαινόμενο.

Οι σπεσιαλίστες (The specialist) του Λουίς Λιόσα (1994). Ενας ειδικευμένος στα εκρηκτικά επαγγελματίας με υπερφυσικές σχεδόν ιδιότητες, μια μυστήρια καλονή κι ένας διώκτης του εγκλήματος, σε μια από τις θεαματικές αλλά όχι ιδιαίλτερα βαθυστόχαστες δημιουργίες του Χόλιγουντ που ενέπνευσε η πρόσφατη αμερικανική "βόμβο-τρομολαγνία".

Speed του Γιαν ντε Μπρόντ (1994). Ενας εν ενεργεία αστυνομικός του αντιτρομοκρατικού κι ένας παρανοϊκός τρομοκράτης, πρώην συνάδελφός του, αντιμέτωποι μέσα σε ένα λεωφορείο παγιδευμένο με εκρηκτικά. Καλογυρισμένο θρίλερ της ίδιας κατηγορίας.

Blown away του Στίβεν Χόπκινς (1994). Δυο πρώην βομβιστές του IRA, ο ένας αμετανόητος κι ο άλλος νυν αστυνομικός, διασταυρώνουν τα ξίφη τους -για την ακρίβεια, τους πυροκροτητές τους- στη Βοστώνη. Εκρήξεις κάθε λογής, για όλα τα γούστα.

(Ελευθεροτυπία, 21/12/1997)

 

www.iospress.gr                                   ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ  -  ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ