www.iospress.gr

 

 

IOSPRESS

 

 

30/04/10

 

  Από τις 7 Απριλίου συνεχίζονται οι εργασίες στον αρχαιολογικό χώρο της περιοχής του Μετς όπου βρισκόταν ο ναός της Αγροτέρας Αρτέμιδος. Υποτίθεται ότι πρόκειται για εργασίες κατεδάφισης των υπολειμμάτων ορισμένων κτιρίων που βρίσκονταν στο οικόπεδο, σύμφωνα με την άδεια και υπό τον έλεγχο της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας. Μόνο που οι διαδικασίες που ακολουθούνται και κυρίως τα μηχανήματα που χρησιμοποιούνται σ' αυτές τις εργασίες καθιστούν απίθανη την εύρεση και την αξιολόγηση ιχνών του αρχαίου ναού, εφόσον προχωρούν και σε σημεία που ποτέ δεν είχαν ανασκαφεί κανονικά.
 

  Για το ιστορικό αυτής της υπόθεσης έχουμε αναφερθεί αναλυτικά ("Ο ανεπιθύμητος ναός. Οι περιπέτειες της Αγροτέρας Αρτέμιδος", 27.4.2008). Ο χώρος έχει χαρακτηρισθεί ως αρχαιολογικός από το έτος 1960. Με διαδοχικές αποφάσεις του το ΚΑΣ έχει επί δεκαετίες γνωμοδοτήσει υπέρ της απαλλοτρίωσης του οικοπέδου και ενοποίησής του με τον αρχαιολογικό χώρο του Ολυμπίου, από το οποίο το χωρίζει η οδός Αρδηττού. Η έλλειψη κονδυλίων απέτρεψε μέχρι σήμερα την απαλλοτρίωση, αλλά στο μεταξύ το επίμαχο οικόπεδο αγοράστηκε από επιχειρηματίες που πιέζουν για την αξιοποίησή του με το επιχείρημα ότι ο χώρος δεν έχει καμιά σχέση με τον αρχαίο ναό.

 

  Ξαφνικά είδαν το φως της δημοσιότητας άρθρα που "αποδείκνυαν" ότι δεν υπάρχει ούτε ίχνος του ναού, ότι όλη η φασαρία οφείλεται στη γυναίκα του δικτάτορα που έμενε εκεί κοντά και δεν ήθελε να χάσει τη θέα της, κλπ. Πιο χαρακτηριστικά δυο δημοσιεύματα με αξιοσημείωτες ομοιότητες: στην Espresso ("37 χρόνια όμηροι της χούντας για ένα οικόπεδο!", 14.3.2010) και του Ελεύθερου Τύπου ("50 χρόνια όμηροι της γραφειοκρατίας ιδιοκτήτες οικοπέδου", 22.3.2010). Αλλά και το Ποντίκι, λίγες μέρες αργότερα, την Πρωταπριλιά, μιλά για "πολεοδομική παράνοια που στοιχειώνει οικόπεδο στο Μετς από την εποχή της χούντας". Μόλις πριν από λίγα χρόνια η ίδια εφημερίδα είχε αποκαλύψει την προσπάθεια του τότε υπουργού Τουρισμού Δ. Λιβανού -στην οικογένεια του οποίου ανήκε τότε το οικόπεδο- να ακυρώσει την απόφαση της Μελίνας Μερκούρη που είχε προτείνει την άμεση απαλλοτρίωση του αρχαιολογικού χώρου.

  Η επίσημη θέση του υπουργείου Πολιτισμού παραμένει ότι πρόκειται για χώρο που πρέπει να προστατευθεί, αλλά δεν έχει ακόμα εντάξει την περιοχή στη ζώνη Α'. Το ΚΑΣ έθεσε στην ημερήσια διάταξή του στις 13 Ιανουαρίου την "έγκριση ή μη συγκρότησης επιτροπής μελών του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου για τη διενέργεια αυτοψίας σχετικά με τον καθορισμό ή μη Ζώνης Α΄ προστασίας στο οικοδομικό τετράγωνο που περιβάλλεται από τις οδούς Αρδηττού, Θωμοπούλου, Κεφάλου και Κούτουλα (Ο.Τ.15/53), στην περιοχή Αρδηττού–Μετς, Δήμου Αθηναίων". Τελικά η συζήτηση αναβλήθηκε μετά από αίτημα των ιδιοκτητών.

 

  Οι πολίτες που έχουν συγκροτήσει επιτροπή προστασίας του χώρου παρακολουθούν την εξέλιξη της κατεδάφισης-ανασκαφής και δημοσιοποιούν τα φωτογραφικά της στιγμιότυπα στον ιστότοπο www.artemisagrotera.org.

 

 


«Είδαμε ότι οι αγορές χρειαζόντουσαν ένα ξεκάθαρο μήνυμα».

 

Γιώργος Παπακωνσταντίνου

(υπουργός Οικονομικών, 23.4.2010)

 

 

24/04/10

 

  Σύμφωνα με ανακοίνωση του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) η Ποινική Ολομέλεια του Αρείου Πάγου με την απόφαση 3/2010 απέρριψε την αίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για αναίρεση υπέρ του νόμου της απόφασης 913/2009 του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Με την απόφαση εκείνη είχε αθωωθεί ο Κώστας Πλεύρης για παραβίαση του αντιρατσιστικού νόμου 927/79 με το βιβλίο του «Οι Εβραίοι: όλη η αλήθεια». Η απόφαση του Αρείου Πάγου, που πάρθηκε από μια πλειοψηφία 24 δικαστών με δύο μειοψηφίες 7 και 5 δικαστών, δεν έχει ακόμα καθαρογραφεί και αρχειοθετηθεί.
 

   Στην αίτηση για αναίρεση, η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου θεωρούσε μεταξύ άλλων πως «αποδείχθηκε περίτρανα ότι ο ανωτέρω κατηγορούμενος συγγράφοντας το επίμαχο βιβλίο του ‘Εβραίοι, όλη η αλήθεια’ κατέστησε προσιτά στο ευρύ κοινό κείμενα που θα μπορούσαν, λόγω του έντονα επιθετικού ύφους τους, να καλλιεργήσουν µίσος και βία εναντίον των Εβραίων και να ενθαρρύνουν κάθε αναγνώστη τους στην υιοθέτηση ρατσιστικής και αντισημιτικής συμπεριφοράς».

 

  Αντίθετα από όσους από άγνοια ή σκοπιμότητα ισχυρίζονται πως η αθώωση έγινε στο όνομα της ελευθερίας της έκφρασης, πως «το δικαστήριο απορρίπτοντας τον αυτοτελή ισχυρισμό περί αντισυνταγματικότητας του Ν. 927/1979 δέχθηκε ότι η ελευθερία της έκφρασης και της γνώμης καθώς και το δικαιολογημένο επιστημονικό ενδιαφέρον βρίσκουν το όριο τους και παρέχονται υπό την επιφύλαξη της τηρήσεως των νόμων του κράτους, όπως είναι ο νόμος 927/1979 ‘περί κολασμού πράξεων ή ενεργειών αποσκοπουσών σε φυλετικές διακρίσεις’, που εναρµονίζεται µε τη διάταξη του άρθρου 2 του Συντάγματος, που αναγορεύει το σεβασμό και την προστασία της αξίας του ανθρώπου ως πρωταρχική υποχρέωση της πολιτείας».

  Η υπόθεση είναι εξαιρετικά σοβαρή και περιμένουμε την καθαρογραφή της απόφασης για να διαπιστώσουμε το ακριβές της σκεπτικό. Γιατί βέβαια το ζήτημα δεν είναι απλά δικαστικό. Οπως γράφαμε και μετά την αρχική απαλλαγή του Πλεύρη στο Εφετείο, το πολιτικό πρόβλημα που προκύπτει από τη δικαστική δικαίωση των Πλεύρη-Καρατζαφέρη είναι ότι η ελληνική Πολιτεία εμφανίζεται ανακόλουθη: σε όλα τα διεθνή φόρα η κυβέρνηση παρουσιάζει τον νόμο 927/79 ως αντίδοτο στα κρούσματα αντισημιτισμού και χρησιμοποιεί την πρωτόδικη καταδίκη του Πλεύρη για να πείσει ότι ο νόμος εφαρμόζεται! Αναφέρουμε λ.χ., την έκθεση της Ελλάδας στο αρμόδιο όργανο του ΟΗΕ, δηλαδή την Επιτροπή για την Εξάλειψη όλων των Μορφών Φυλετικών Διακρίσεων (UN CERD, 3/4/08, παρ. 133), την πολυσυζητημένη έκθεση Μακντούγκαλ (παρ. 37), τις εκθέσεις προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά του Ρατσισμού και της Μισαλλοδοξίας (ECRI). Στο ζήτημα φυσικά θα επανέλθουμε.

 

  Ενα χρόνο από το θάνατο του Νίκου Κουλούρη, οι φίλοι και οι σύντροφοί του οργανώνουν συνάντηση - εκδήλωση στη μνήμη του. Σάββατο 1η Μαΐου, στις 9μμ, στο Στέκι της Αντίστασης με τους Πολίτες του Χαλανδρίου (Αβέρωφ 7Α –Χαλάνδρι).

 

 


«Η περιουσία της εκκλησίας δεν είναι περιουσία της Ιεραρχίας».

 

παπα-Σταύρος Παπαχρίστος

("Επιστροφή στην ξεχασμένη ζωή της Εκκλησίας", Φεβρ.-Μαρτ. 2010)

 

 

 

 

17/04/10

 

  Με αναφορά τους στον πρόεδρο του Αρείου Πάγου, οι εκπρόσωποι του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι επισημαίνουν "πρωτοφανή κακοδικία σε υπόθεση φόνου Αλβανού μετανάστη". Την υπόθεση αυτή είχαμε παρουσιάσει στη στήλη του Ιού ("Το κόστος μιας ζωής", Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία. 8.7.07). Το ΕΠΣΕ παρέχει δωρεάν νομική βοήθεια σε τρεις συγγενείς του Λουάν Μπερντελίμα, θύμα ανθρωποκτονίας τον Αύγουστο 2004 από δύο άτομα περιλαμβανόμενου ενός αστυνομικού κατά τα καταγγελθέντα.
 

   Αντιγράφουμε από την αναφορά: "Ως εκπρόσωποί τους καταθέσαμε παράσταση πολιτικής αγωγής στη δικογραφία τον Ιούνιο 2005. Στις 26 Απριλίου 2007 ο πρώτος από εμάς ενημέρωσε τον ανακριτή για τις διευθύνσεις όπου πια βρίσκονταν στην Αλβανία οι πολιτικώς εναγόντες, καθώς και οι Αλβανοί μάρτυρές τους. Στις 9 Μαΐου 2007, ο δεύτερος από εμάς υπέγραψε την έκθεση γνωστοποίησης πέρατος ανάκρισης. Από τότε δεν είχαμε καμιά ειδοποίηση για την υπόθεση αυτή. Ετσι στις 16 Φεβρουαρίου 2010 ζητήσαμε πρόσβαση στη δικογραφία αυτή (ΑΒΜ Δ2004/3382 και ΕΓ 97-2007/102) και σε μιαν άλλη δικογραφία μετά από καταγγελία μας για απαράδεκτη προανάκριση με στόχο τη συγκάλυψη της καταγγελλόμενης συνέργιας αστυνομικού (ΑΒΜ Δ2005/4756 και ΕΓ 121-2006/341) προκειμένου να προσφύγουμε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ). Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε τότε πως στις 15 και 21 Ιανουαρίου 2010 είχε γίνει στο ΜΟΔ Θηβών η δίκη του φερόμενου ως δράστη ο οποίος είχε αθωωθεί ομόφωνα (Απόφαση 25-26/2010)!"

 

  Η αναφορά συνεχίζει: "Οταν μας δόθηκε πρόσβαση στη δικογραφία για το φόνο διαπιστώσαμε κατ’ αρχή πως το δικαστήριο προχώρησε στην εκδίκαση της υπόθεσης με την παρουσία μόνο πέντε από τους κληθέντες δεκατρείς μάρτυρες στους οποίους δεν περιλαμβανόταν κανένας από τους κληθέντες τέσσερις Αλβανούς μάρτυρες! Κατόπιν μας επιτράπηκε μόνο να κρατήσουμε σημειώσεις για τις κλήσεις των μαρτύρων ενώ μας αρνήθηκαν να πάρουμε αντίγραφα για να ασκήσουμε τα βάναυσα παραβιασθέντα δικαιώματά των πολιτικώς εναγόντων! Παράλληλα, η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών μας αρνήθηκε πρόσβαση στην άλλη δικογραφία για την καταγγελλόμενη συγκάλυψη με το αιτιολογικό πως οι συγγενείς του θύματος δεν είναι διάδικοι ούτε ζημιωθέντες ούτε παθόντες, ενώ όπως θα αναφέρουμε στη συνέχεια θεωρήθηκε πολιτικώς ενάγων φίλος του θύματος!"

  Το αποτέλεσμα αυτής της μεθόδευσης ήταν ότι "ουδέποτε επιδόθηκε στους πολιτικώς ενάγοντες κάποια από τις αποφάσεις των τριών δικαστικών συμβουλίων που ασχολήθηκαν με την υπόθεση (Πλημμελειοδικών, Εφετών και Αρείου Πάγου), ούτε είχαν κληθεί σε κάποιο από αυτά! Η δικαιοσύνη φέρεται να αποφάσισε παράνομα και αυθαίρετα να καταργήσει από πολιτικώς ενάγοντες τους γονείς και την αδερφή του θύματος, καθώς και τον αδερφό του που εκπροσωπείτο ως πολιτικώς ενάγων από άλλο δικηγόρο. Στον κατάλογο των μαρτύρων δεν περιλήφθηκαν οι πολιτικώς ενάγοντες γονείς του θύματος ενώ η αδελφή του περιλήφθηκε ως κάτοικος Αθηνών, στη διεύθυνση που είχε δώσει τον Αύγουστο 2004 – ούτε καν στη διεύθυνση που ανέφερε στην παράσταση πολιτικής αγωγής τον Ιούνιο 2005 και φυσικά ούτε στη διεύθυνση που είχε δοθεί στον ανακριτή τον Απρίλιο 2007".

 

 


«Εμείς το ρεπορτάζ μεταφέρουμε Πάνο, όπως πολύ καλά γνωρίζεις».

 

Ολγα Τρέμη

(Mega, 13.4.2010)

 

 

 

10/04/10

 

  Για να έχει κανείς μια εικόνα του αυτοβιογραφικού βιβλίου του Κώστα Πλεύρη, το οποίο παρουσιάζουν ανά την Ελλάδα στελέχη του ΛΑΟΣ (βλ. τις παραπάνω στήλες) περιοριζόμαστε στην αναφορά που κάνει για τον Αλέξανδρο Παναγούλη, τον οποίο αποκαλεί "πληρωμένο δολοφόνο" και την ομολογία του ότι ο ίδιος ως στέλεχος της χούντας είχε εισηγηθεί την εν ψυχρώ δολοφονία του Παναγούλη μετά τη σύλληψή του, ώστε να αποφευχθεί η δίκη του.
 

   Αντιγράφουμε από το σχετικό κεφάλαιο: "Οι νομικισταί επέμεναν να διεξαχθή δίκη και να τιμωρηθούν οι αποτυχόντες δολοφόνοι. Τούτο απετέλει πολιτικόν σφάλμα. Κάποιος είχε την ιδέα να γίνη μία σύσκεψις, την οποίαν ο Παπαδόπουλος απεδέχθη. Ετσι εκάλεσαν στην προεδρία έναν Εισαγγελέα, έναν από υπουργείον Δικαιοσύνης κι έναν από το υπουργείον Δημοσίας Τάξεως. Ο Λαδάς έστειλε εμένα". Θυμίζουμε εδώ ότι ο Πλεύρης υπήρξε δεξί χέρι και κουμπάρος του αρχιπραξικοπηματία Λαδά, ενώ χρημάτισε και ειδικός σύμβουλος του Παπαδόπουλου.

 

  Ο Πλεύρης συνεχίζει: "Οταν ήλθε η σειρά μου να ομιλήσω, στην αρχήν εισηγήθην να ζητήσωμεν από έναν καθηγητήν της ψυχιατρικής να βγάλη τον Παναγούλη ανισόρροπο και να τον αφήσουν ελεύθερο. Η πρότασις απερρίφθη. Είπα κατόπιν να τον πετάξωμεν από το παράθυρον και να ανακοινώσωμεν ότι ηυτοκτόνησε. Ο Παπαδόπουλος διέταξε να φύγω από την σύσκεψι. Τελικώς απεφάσισαν να παραπεμφθή εις δίκην, που ως συνέπεια είχε την ηρωοποίησι ενός πολιτικώς ασημάντου ανθρώπου".

  Δεν γνωρίζουμε αν η ανατριχιαστική περιγραφή ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μπορεί να είναι μόνο η προκλητική φαντασίωση ενός ηλικιωμένου εθνικοσοσιαλιστή. Αλλά δεν παύει να μας ξαφνιάζει το γεγονός ότι αυτές τις απόψεις διακινούν και προβάλλουν ως "ιστορικές μελέτες" τα στελέχη κοινοβουλευτικού (κατά τα άλλα) κόμματος.

 

  Το σύνολο του βιβλίου είναι ένας ύμνος στον εθνικοσοσιαλισμό και στη χούντα, ενώ το μόνο που προσάπτει ο παλιός συνεργάτης του κ. Καρατζαφέρη στη δικτατορία είναι η ατολμία και το γεγονός ότι δεν προχώρησε σε κινήσεις τύπου Μεταξά για να εδραιωθεί. Οσο για τον δικτάτορα Παπαδόπουλο, το μόνο του κακό κατά τον Πλεύρη είναι ότι άνοιξε το δρόμο στους πολιτικούς, τους «πολιτικάντηδες», όπως τους ονομάζει συλλήβδην ο παλαίμαχος τεταρταυγουστιανός.

 

  Ούτε και ο ευεργέτης του, ο Λαδάς, δεν γλιτώνει από τις "αποκαλύψεις" του Πλεύρη. Μάλιστα αποκαλύπτει ότι ο κουμπάρος του παρανομούσε διαρκώς όσο βρισκόταν στην εξουσία η χούντα, διαψεύδοντας το εφεύρημα της μεταπολίτευσης ότι ήταν τάχα «στιγμιαίο» το αδίκημα των επίορκων αξιωματικών που στράφηκαν εναντίον της δημοκρατίας και του συντάγματος: "Συνήθως [σ.σ. ο Λαδάς] παραμέριζε τους νόμους και με αυθαιρέτους αλλά δικαίους τρόπους εξυπηρέτει τον λαόν και το δημόσιον συμφέρον. Δι' όλας τας παρανομίας του, προς χάριν του λαού ήμουν υποχρεωμένος να ευρίσκω λύσεις, δικαιολογίας και να αξιοποιώ τον φόβον που ενέπνεε ο Λαδάς. Εχω πλήθος παραδειγμάτων να αναφέρω".


 


«Αυτός ο εγκληματίας νέου τύπου διαπράττει τα εγκλήματά του σε συνθήκες στις οποίες αδυνατεί να ξέρει και να νιώθει πως κάνει κάτι κακό».

 

Χάννα Αρεντ

("Ο Αιχμαν στην Ιερουσαλήμ - Εκθεση για την κοινοτοπία του κακού", Εκδόσεις Νησίδες, μτφρ. Βασ. Τομανάς)

 

 

 

 

02/04/10

 

  Ο Βαγγέλης Αποστόλου, μέλος του ΠΓ του ΣΥΝ και πρώην βουλευτής Εύβοιας μάς ενημερώνει για τη δυσμενή εξέλιξη της υπόθεσης με τις διεκδικήσεις τεράστιων εκτάσεων στη Σκύρο από τη μονή Μεγίστης Λαύρας (βλ. Ιός, "Τα χρυσοπληρωμένα χρυσόβουλα του Νικηφόρου Φωκά", 25.10.08):
 

   "Με τις αρ. 123/94 και 124/94 αποφάσεις του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκίδας, η Ι.Μ. Μεγίστης Λαύρας αναγνωρίστηκε δικαιούχος αποζημίωσης για την απαλλοτρίωση από το Πολεμικό Ναυτικό 1.935 στρεμμάτων στη Σκύρο, εκτάσεων που σύμφωνα με το αρ. ΕΠ1/16-2-1994 έγγραφο του Δασαρχείου Αλιβερίου, είναι δασικού χαρακτήρα και ως τέτοιες ανήκουν στο Δημόσιο και τις διαχειρίζεται το Δημόσιο".

 

  "Στο σκεπτικό και των δύο παραπάνω αποφάσεων όχι μόνο δεν υπάρχει καμιά αναφορά στο έγγραφο του καθ' ύλην αρμοδίου Δασαρχείου, αλλά είναι χαρακτηριστική η αναφορά στην ανύπαρκτη από πλευράς του Δημοσίου υπεράσπιση της περιουσίας του: 'Στην προκειμένη υπόθεση, το Ελληνικό Δημόσιο με δήλωσή του που καταχωρήθηκε στα ταυτάριθμα με την παρούσα δίκη πρακτικά, δήλωσε ότι δεν διεκδικεί δικαιώματα επί της απαλλοτριωθείσης εκτάσεως, αλλά επιφυλάσσεται παντός δικαιώματος επ' αυτής' και πιο κάτω: 'Μάλιστα, πέραν του ότι η επιφύλαξη που διατηρήθηκε είναι εντελώς αόριστη, δεν ενισχύεται με κανένα άλλο έγγραφο στοιχείο των Υπηρεσιών του Δημοσίου, από το οποίο να πιθανολογούνται και μάλιστα σφόδρα, τα τυχόν στο μέλλον άλλωστε σύμφωνα με τη δήλωση δικαιώματά του στην απαλλοτριωθείσα έκταση'".

  "Κατόπιν αυτών κλήθηκε το Πολεμικό Ναυτικό να καταβάλλει στην Ι.Μ. Μεγίστης Λαύρας το εξωπραγματικό ποσό των 7,5 δις δραχμών για να επανακτήσει αυτά που του ανήκαν. Το χειρότερο, όμως όλων είναι ότι οι αποφάσεις αυτές αποτέλεσαν το εφαλτήριο για την αναγνώριση κυριότητας σε όλο το νότιο τμήμα της Σκύρου, δηλαδή σε 38.000 στρέμματα, η αξία των οποίων, όπως αναφέρει στην αγωγή της η Ι.Μ. Μεγίστης Λαύρας υπολογίζεται στα 38 δις. δρχ."

 

  "Είναι απορίας άξιο γιατί τα απαράγραπτα δικαιώματα του Ελληνικού Δημοσίου επί των εθνικών γαιών, όπως είναι τα δασικού χαρακτήρα εδάφη, όχι μόνο δεν προστατεύονται έναντι των βυζαντινών χρυσόβουλων, τουρκικών χοτζετίων και βαυαρικών παραχωρητηρίων, αλλά και αγνοούνται εντελώς, όπως συνέβη στη συγκεκριμένη περίπτωση. Την ίδια επίσης απορία δημιουργεί η μη συμμετοχή στη σχετική διαδικασία του Δήμου Σκυρίων, όταν το νεοσύστατο ελληνικό κράτος από το 1845 και μετά με πλήθος υπουργικών αποφάσεων που αναφέρονται στη δημοσιοποιηθείσα έκθεση για το "συντελεσθέν έργο της Κοινότητος Σκύρου 1934-1940" από τον τότε πρόεδρο της κοινότητας και μετέπειτα υπουργό και αντιπρόεδρο της Βουλής Μιχάλη Στεφανίδη έχει αναγνωρίσει όλα τα δάση της Σκύρου ως δημοτικά".

 

  Και ο κ. Αποστόλου καταλήγει: "Εκείνο δυστυχώς που επιβεβαιώνεται για μια ακόμη φορά μ' αυτές τις διαδικασίες, είναι ότι η δημόσια περιουσία βρίσκεται στο έλεος των καταπατητών και τα εγκλήματα που γίνονται σε βάρος της είναι διαρκή και χωρίς τιμωρία". [Στη φωτογραφία, στιγμιότυπο από τον περσινό Επιτάφιο της Ι.Μ. Μεγίστης Λαύρας].


 


«Εύχομαι να είναι καλά η Κ. Να μην φοβάται τίποτα. Να μην κάνει πίσω».

 

Κωνσταντίνα Κούνεβα

(Δήλωση στην "Εποχή", 28.3.10)

 

 

 

 

 

www.iospress.gr