www.iospress.gr

 

 

IOSPRESS

 

 

31/07/10

 

  Ο δημοσιογράφος και στέλεχος του ΛΑΟΣ Βαγγέλης Παπαδόπουλος με επιστολή του χαρακτηρίζει "μεροληπτική" την αναφορά της στήλης σε εκδήλωση για το βιβλίο του και μεταξύ άλλων παρατηρεί:

  "Από όλο το περιεχόμενο του βιβλίου εστιάζετε το ενδιαφέρον σας σε τρία στοιχεία: πρώτον στη βιογραφία που έγραψα για το Γιώργο Παπαδόπουλο, δεύτερον στο γεγονός του Κ. Στεφανόπουλου που ήθελε να λάβει αξίωμα στα χρόνια της χούντας και τρίτο στην πολιτική μου δραστηριότητα που απρεπώς και αυθαιρέτως την χαρακτηρίζετε ακροδεξιά".

  "Οπως ο ιός παρασιτεί και προκαλεί λοιμώξεις και εισάγεται ύπουλα έτσι και εσείς μένετε στη βιογραφία του Παπαδόπουλου και δεν αναφέρεστε στις υπόλοιπες σαράντα βιογραφίες που έγραψα. Επομένως κατά τη δική σας άποψη θα μπορούσατε να με χαρακτηρίσετε υμνητή του Μακαρίου, υμνητή του Τίτο, υμνητή του Τομ Μίντοφ, υμνητή του Κωνσταντίνου, υμνητή του Ανδρέα Παπανδρέου, υμνητή του Κωνσταντίνου Καραμανλή, του Μίκη Θεοδωράκη και όλων των άλλων. Το κάνετε όμως ύπουλα. Αναρωτιέμαι μάλιστα εάν ο Γιάννης Ρίτσος που ύμνησε τον Στάλιν, ο Μίκης Θεοδωράκη που ύμνησε τον Μεταξά και ο Γιώργος Σεφέρης που υπήρξε λογοκριτής της 4ης Αυγούστου θα είχε την ίδια μεταχείριση από εσάς".

  "Αφού λοιπόν γράφετε για τη βιογραφία του Παπαδόπουλου, θα πρέπει να γνωρίζετε ότι είμαι ο μοναδικός δημοσιογράφος που στα χρόνια της χούντας αρνήθηκα να πάω τα κείμενα μου στη λογοκρισία και έβαλα στο εξώφυλλο του περιοδικού μου ένα καγκελόφραχτο παράθυρο φυλακής με λεζάντα: Για μας η λογοκρισία είναι πνευματική προσβολή. Βεβαίως δεν παριστάνω τον αντιστασιακό αλλά και δεν επιτρέπω σε εσάς και σε οποιονδήποτε άλλο να με ετεροπροσδιορίζει. Φαίνεται ότι ακολουθείτε και εσείς τη συμπεριφορά των ασφαλιτών που φακέλωναν τους συμπατριώτες μας την εποχή των κοινωνικών φρονημάτων".

  "Κλείνω με την περίπτωση του Κωστή Στεφανόπουλου που ακόμα και τώρα δεν τολμάτε να δεχτείτε ότι περίμενε στους προθαλάμους του Ανδρουτσόπουλου για να λάβει αξίωμα. Η αναφορά γεγονότων δεν είναι διασυρμός όπως ισχυρίζεστε. Επομένως, οι πολιτικοί που υπήρξαν συνομιλητές του Παπαδόπουλου ή θέλησαν να πάρουν κάποιο αξίωμα από τη χούντα, ήταν γεγονός απαραβίαστο [sic], και δεν είναι διασυρμός η πρόθεση και η επιθυμία τους εκείνη την εποχή να βοηθήσουν τη χώρα. Δεν το έκαναν από καιροσκοπισμό αλλά από πατριωτικό καθήκον".


  Σχόλιο: Ο κ. Παπαδόπουλος δεν κατάλαβε τίποτα από το σημείωμά μας. Γιατί στόχος μας δεν ήταν να αλλάξει γνώμη ο ίδιος -είναι αμετανόητος- αλλά να φανεί πόσο εύκολα η τηλεοπτική "συναδέλφωση" σβήνει τα όρια μεταξύ δημοκρατίας και δικτατορίας, μεταξύ ιστορικής αλήθειας και φιλουχουντικής πλαστογράφησης. Βέβαια ο ίδιος μπορεί να συγκρίνει τον εαυτό του με τον Ρίτσο, τον Σεφέρη και τον Θεοδωράκη, αλλά το γεγονός ότι ύμνησε και άλλους (μετά τη χούντα) δεν αναιρεί το γεγονός ότι υπήρξε υμνητής του Παπαδόπουλου, παρά τις "αντιστασιακές" αστειότητες που επικαλείται. Εξίσου αστείο είναι το επιχείρημά του ότι ο Κωστής Στεφανόπουλος περίμενε στους προθαλάμους του δικτάτορα από "πατριωτικό καθήκον".

  Να τον χαίρεστε κ. Αβραμόπουλε, κ. Σόμπολε, κα. Μαγιάση, κ. Χαρδαβέλλα και κ. Αυτιά. Ολόκληρη η εκπληκτική επιστολή εδώ
 

 


«Το πορτραίτο του ηγέτη της Απριλιανής Επαναστάσεως Γεωργίου Παπαδοπούλου είναι ανηρτημένο στην ψυχή κάθε Ελληνα πατριώτη...».

 

Βαγγέλης Παπαδόπουλος

("Το πορτραίτο ενός ηγέτη ή πέντε χρόνια επανάστασης", Αθήνα 1972)

 

 

24/07/10

 

  Μπροστά σε ένα τραγικό γεγονός οι ανθρώπινες συμπεριφορές είναι λίγο πολύ αναμενόμενες. Κινούνται σε ένα ευρύ φάσμα όπου συχνά συνυπάρχουν η οργή με το πένθος, η περισυλλογή με τις υπερβολές, οι μνήμες με τα ξόρκια κ.ο.κ. Στο δημόσιο χώρο εκείνο που πάντοτε μας κάνει εντύπωση, ακόμα και στις επικήδειες τελετές, ιδίως όταν οι αποχαιρετισμοί εκφωνούνται από δημόσια πρόσωπα που κατέχουν θέσεις μικρότερης ή μεγαλύτερης εξουσίας, είναι ότι οι περισσότεροι μιλούν κυρίως για τους εαυτούς τους και λιγότερο για τον εκλιπόντα. 'Η έστω αποδίδουν στους μακαρίτες ιδιότητες και ιστορικές πράξεις που ενισχύουν τις ιδέες, τις προσωπικές στρατηγικές και επιδιώξεις των ίδιων των αποχαιρετούντων.

  Ο ραδιοτηλεοπτικός χειρισμός της άγριας δολοφονίας του δημοσιογράφου και οραματιστή του ανώνυμου μπλογκ Troktiko Σωκράτη Γκιόλια και ό,τι άλλο σχετικό δημοσιεύτηκε στον Τύπο και στα ψηφιακά ΜΜΕ, χαρακτηρίστηκε από μεγάλα λόγια που στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο από αυτοθαυμασμοί και αυτοέπαινοι του ίδιου του κλάδου των ΜΜΕ και της κυρίαρχης media-πολιτικολογίας: "Κανένας δεν μπορεί να φοβίσει τους δημοσιογράφους". "Το δημοσιογραφικό λειτούργημα και η Ενημέρωση -με κεφαλαίο "Ε"- δεν θα λυγίσουν". "Κανείς τρομοκράτης δεν θα σταματήσει την ανεξάρτητη, ερευνητική δημοσιογραφία που αποτελεί κεντρικό πυλώνα της δημοκρατίας". "Δεν θα φιμώσουν τον Τύπο που μόνο αυτός υπερασπίζεται τον πολίτη και τις αξίες απέναντι στην εξουσία" κ.ο.κ.

  Θεμιτά και ανθρώπινα όλα αυτά, αλλά -επιτρέψτε μας να πούμε- ότι είναι και αρκετά υπερβολικά, για να μη πούμε υποκριτικά. Η τακτική της αυτοδιαφήμισης κρύβει -όπως και κάθε διαφήμιση- μερικά σοβαρά προβλήματα του προϊόντος για να γοητεύσει την αγορά, δηλαδή να επηρεάσει και να κερδίσει τους καταναλωτές. Εν προκειμένω οι ταγοί του δημοσιογραφικού συναφιού και γενικά οι κατέχοντες τις επιχειρήσεις ΜΜΕ υπερπροβάλλοντας το λειτούργημα που επιτελούν, την ηθική τους υπεροχή (σε σχέση με τους υπόλοιπους;), το ανυπέρβλητο πάθος και την αυτοθυσία τους για την αναζήτηση της αλήθειας, στην ουσία κάτι θέλουν να μας κρύψουν.

  Πολλά επιθυμούν, κατά τη γνώμη μας, να συγκαλύψουν. Ξορκίζουν -όχι το κακό που έφερε η τρομοκρατική δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια, όχι μόνο τους όποιους φόβους δημιουργούνται ανπόφευκτα στον καθένα του κόσμου των ΜΜΕ- αλλά τα ίδια τα χάλια του συστήματος που υπηρετούν. Γιατί ποιος σε αυτή τη χώρα -όπως και στις διπλανές ή τις πιο μακρινές- δεν ξέρει ότι οι "λειτουργοί" του Τύπου, δεν είναι όλοι τους και τόσο λειτουργοί; Οτι πολλοί αλληλοσφάζονται στην ποδιά της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας για να πάρουν κάτι από την εξουσία κι αυτοί, ή έστω λένε, γράφουν και αυτολογοκρίνονται κατ' επάγγελμα για ένα κομματάκι παντεσπάνι, για μια ακόμα έμμισθη θεσούλα κάπου γύρω από τους πολιτικούς, τους οικονομικούς ή τους αθλητικούς παράγοντες τους οποίους υποτίθεται ότι ελέγχουν.

  Πάντοτε, αλλά ιδίως σε περιόδους κρίσης, όπως η σημερινή, και οι δημοσιογράφοι, όπως ο καθένας, χωρίς ανέξοδους βερμπαλισμούς και αυτοεπαίνους πρέπει να παίρνουν στα σοβαρά τη δουλειά τους -όσο μπορούν και όσο τους ...επιτρέπεται- και όχι τους εαυτούς τους.
 

 


«Ξέρεις πως ο λόγος που ήρθες σ' αυτή τη γη είναι να μαζέψεις μεγάλα πλούτη και να πληρώνεις ελάχιστους ή καθόλου φόρους».

 

Μελίνα Μερκούρη

(Για τους Ελληνες εφοπλιστές, "Γεννήθηκα Ελληνίδα", εκδ. Ζάρβανος, Αθήνα 1983)

 

 

17/07/10

 

  «Την τρομοκρατικού χαρακτήρα παράνομη σύλληψη του συναγωνιστή των επιτροπων μας Δημήτρη Αγγελή-Δημάκη», στο τέλος της πανεργατικής απεργίας της 29ης Ιουνίου, καταγγέλλουν οι Επιτροπές Αγώνα Κατοίκων, Πολιτών και Εργαζομενων Ενάντια στα Διόδια. «Ο Δημήτρης», διαβάζουμε στην ανακοίνωση, «παρών σε όλους τους αγώνες μας τόσο στα διόδια Αφιδνών, όπου είναι μόνιμος κάτοικος, όσο και στις κεντρικές δραστηριότητες των Επιτροπών Αγώνα, συνελήφθη ενώ συμμετείχε ειρηνικά στην πορεία της Γενικής Απεργίας με το μπλοκ των Επιτροπών Ενάντια στα Διόδια. Η σύλληψη του έγινε τελείως αναίτια και μάλιστα την στιγμή που η πορεία τελείωνε. Κατά τη στιγμή της σύλληψης, ξυλοκοπήθηκε, προπηλακίστηκε και εξυβριστηκε με χυδαίες εκφράσεις από τους ροπαλοφόρους των ΜΑΤ». Εξίσου βίαιη μεταχείριση είχαν και οι παριστάμενοι διαδηλωτές, που διαμαρτυρήθηκαν για τη σύλληψη και κακοποίησή του. Η δίκη του, για τα "συνήθη" αδικήματα που φορτώνονται στους συλλαμβανόμενους διαδηλωτές (αντίσταση κατά της αρχής, διατάραξη κοινής ειρήνης, απρόκλητη φθορά, απόπειρα πρόκλησης επικίνδυνων σωματικών βλαβών) θα γίνει στις 16/9.

  Ενδιαφέρουσα συλλογιστική επιστρατεύει στον χουντικό "Ελεύθερο Κόσμο" ο δικηγόρος Γιάννης Ζωγράφος, «επιστημονικός συνεργάτης στη Βουλή των Ελλήνων", για να υπερασπιστεί την υπερψήφιση από το ΛΑΟΣ του "Μνημονίου" ΕΕ-ΔΝΤ (10/7): «Υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ και [κατά] της αποδοχής των όρων του Μνημονίου τίθενται όλοι οι "επιφανείς" οικονομολόγοι παγκοσμίως. Κανένα πρόβλημα μέχρι εδώ, αν όλοι τους δεν ήταν... Εβραίοι, ή αν δεν εμφορούντο από άκρως παγκοσμιοποιητικά κίνητρα». 

  Και για όσους δεν αρκούν τα «αντισωνιστικά» επιχειρήματα, υπάρχουν και οι εθνικοί κίνδυνοι: σε περίπτωση παύσης πληρωμών, «οι δανειστές μας θα νευριάσουν -όπως άλλωστε ο κάθε δανειστής στον οποίο ανακοινώνεις ότι ...τα δανεικά θα είναι αγύριστα- με πλήρως γνωστές συνέπειες πάλι, για την εθνική μας κυριαρχία, όχι όμως συνομολογημένες όπως τώρα, αλλά άγνωστες. Γιατί, ποιός θα εμποδίσει τον (ας πούμε) καλοθελητή Γερμανό ή τον Σιωνιστή του ΔΝΤ να "παρακαλέσει" τον μονίμως πρόθυμο εξ' Ανατολών γείτονά μας, για μονομερή αποκλεισμό τμήματος του Αιγαίου προκειμένου να διεξαγάγει έρευνες για πετρέλαιο ή αίφνης να ανακαλύψει "τάσεις αυτονομίας" ενός κομματιού των βορείων συνόρων μας, όπως ακριβώς έγινε στο Κόσοβο, την ίδια στιγμή που εμείς δεν θα έχουμε κηροζίνη για τα αεροπλάνα μας και πετρέλαιο για τα άρματά μας;» Για να μη μπλέξουμε με «τους σιωνιστές», ας τα κατεβάσουμε δηλαδή μια και καλή. Έτσι κι αλλιώς, του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει...

  Από το ίδιο έντυπο, του -πάλαι ποτέ επιφανούς χρυσαυγίτη- Δημήτρη Ζαφειρόπουλου, αναδημοσιεύουμε ασχολίαστη την παρακάτω αποστροφή του Σπύρου Ζουρνατζή, υφυπουργού Τύπου της κυβέρνησης Μαρκεζίνη κατά τη σφαγή του Πολυτεχνείου: «Γι' αυτή την πατρίδα η Μεταπολίτευση και η διαιώνισή της αποτελεί μέγιστο κίνδυνο. Οι διανοούμενοί μας (Γιανναράς, Μαρίνος, Κόλμερ κ.ά.) έχουν κατ' επανάληψη χαρακτηρίσει την κομματοκρατία μας "εσωτερική κατοχή", άλλος για τον συνδικαλιστικό εκτραχηλισμό, άλλος για τον πολιτιστικό φανφαρονισμό και άλλος για τον οικονομικό αλλοπροσαλλισμό. Για μένα είναι καθεστώς κατοχής για τα Εθνικά Θέματα» («Άτάφος νεκρός η μεταπολίτευση», Ελεύθερος Κόσμος 13/6/10).
 

 


«Ο άνθρωπος είναι μαλακός και διψασμένος σαν το χόρτο
σαν έρθει ο θέρος
προτιμά να σφυρίξουν τα δρεπάνια στ' άλλο χωράφι».

 

Γιώργος Σεφέρης

("Ποιήματα", εκδ. Ικαρος 1972, σ. 214)

 

 

 

10/07/10

 

  Οι γραμμές που ακολουθούν είναι αφιερωμένες στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ (15ο κατά σειρά) που συνεχίζεται σήμερα και ολοκληρώνεται αύριο με συζητήσεις, εκθέσεις και συναυλίες στο Αλσος Γουδή (www.antiracistfestival.gr).

  Τελικά, χάρη στην παρατηρητικότητα φίλου δημοσιογράφου, ανακαλύψαμε την προτομή του Γιάν Σματς η οποία υποτίθεται πως έχει αποσυρθεί από την ελληνική Βουλή εδώ και χρόνια, μετά από πολλές διαμαρτυρίες για την απαράδεκτη προβολή του αρχιτέκτονα του απαρτχάιντ. Για την ιστορία αυτής της προτομής, που φιλοτεχνήθηκε το 1950 με έξοδα της ελληνικής κοινότητας στη Νότια Αφρική, γράφαμε αναλυτικά την περασμένη Κυριακή ("Οι Ελληνες φίλοι του απαρτχάιντ", 4.7.10). Η προτομή έχει βέβαια μεταφερθεί από το κεντρικό σημείο στο οποίο βρισκόταν, αλλά δεν έχει καταχωνιαστεί (όπως θα της έπρεπε και όπως υποσχέθηκε πριν από χρόνια το προεδρείο της Βουλής) σε κάποια υπόγεια αποθήκη. Είναι στο ισόγειο του κεντρικού κτιρίου της Βουλής, κοντά στην είσοδο από την πλευρά της Βασιλίσσης Σοφίας, στην αίθουσα με τον αριθμό "0.59".

  Το σκάνδαλο Σματς λοιπόν συνεχίζεται. Και το ελληνικό κοινοβούλιο φαίνεται ότι δεν αντέχει να αποχωριστεί τον "φιλέλληνα" ηγέτη της Νότιας Αφρικής, δυο δεκαετίες μετά την απελευθέρωση του Μαντέλα και δεκάξι από την κατάρρευση του απαρτχάιντ. Προσθέτουμε ότι ακόμα και τότε που στήθηκε η προτομή (αρχές του 1954), ο ελληνικός Τύπος την υποδέχτηκε με επιφύλαξη, παρά το γεγονός ότι οι ευαισθησίες της διεθνούς κοινής γνώμης απέναντι στο ρατσιστικό καθεστώς δεν είχαν ακόμα αναπτυχθεί. Ηταν πραγματικά σκανδαλώδης η προνομιακή αντιμετώπιση ενός ξένου ηγέτη, μόνο και μόνο επειδή υπήρξε ο πρώτος πολιτικός γκουρού της Φρειδερίκης.

  Επαναλαμβάνουμε ότι ο Σματς ήταν πρωθυπουργός στη Νότια Αφρική όταν ψηφίστηκε ο νόμος για την έγγειο ιδιοκτησία που αποτέλεσε τη βάση της πολιτικής του απαρτχάιντ. Και ήταν αυτός που διέταξε το Μάιο του 1922 μια φρικιαστική στρατιωτική επιχείρηση με στόχο γυναικόπαιδα: "Ισως για πρώτη φορά στην ιστορία κάτοικοι της Αφρικής έγιναν στόχοι μιας αεροπορικής επιδρομής" (Γενική Ιστορία της Αφρικής, Ουνέσκο, 1985, σ. 677).

  Ολα αυτά είναι ψιλά γράμματα για την πλειοψηφία της Βουλής που δεν δέχτηκε ποτέ την πρόταση της Αριστεράς να πεταχτεί εκεί που του αξίζει ο Σματς. Οσο για το επιχείρημα ότι αυτή η στάση υπαγορεύεται από τα συμφέροντα της ελληνικής κοινότητας στη Νότια Αφρική, την απάντηση μας την έχει δώσει ο σημαντικός νοτιοαφρικανός συγγραφέας Μπρέιτεν Μπρέιτενμπαχ πριν από 24 ολόκληρα χρόνια: "Οι Ελληνες δεν βρίσκονται εκεί ως όμηροι. Κανείς δεν τους υποχρεώνει να παραμείνουν εκεί. Πιστεύω πως συμβαίνει ό,τι και στην περίπτωση κάποιου που τον καλέσαμε για φαΐ κι αφού έφαγε και χόντρυνε, είναι έτοιμος να φύγει παίρνοντας μαζί του όσα δεν πρόφτασε να φάει. Πρέπει να καταλάβουμε ότι η Νότια Αφρική δεν ήταν για τους Ελληνες ένα καταφύγιο, αλλά ένας τόπος εκμετάλλευσης, πράγμα ολότελα διαφορετικό" (περ. Σχολιαστής, τ. 45, Δεκέμβριος 1986).
 

 


«Είμαι από τους λίγους δημοσιογράφους που δεν έχω αντικομμουνισμό».

 

Νίκος Χατζηνικολάου

(Alter, 5.7.2010)

 

 

 

03/07/10

 

  Μεθαύριο Δευτέρα καλούνται να καθίσουν στο εδώλιο του Β' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου 22 καθηγητές. Πρόκειται για τα 16 μέλη του συλλόγου καθηγητών του 2ου Γυμνασίου Γέρακα και τα 6 μέλη του Δ.Σ. της Ε' ΕΛΜΕ Ανατολικής Αττικής. Η πρωτοφανής δίωξη ασκήθηκε μετά από μήνυση μιας καθηγήτριας και είχε αφορμή ένα φραστικό επεισόδιο της ίδιας με συνάδελφό της.
 

  Σύμφωνα με έγγραφο του Α.Τ. Γέρακα η μηνύτρια τηλεφώνησε την επομένη στην αστυνομία και ζήτησε τα πλήρη στοιχεία της συναδέλφου της με την οποία είχε έρθει σε αντιπαράθεση για να της υποβάλλει έγκληση. "Επειδή το συμβάν ήταν στη διαδικασία του αυτοφώρου αδικήματος, με εντολή του Αξιωματικού υπηρεσίας μετέβη περιπολικό στο Γυμνάσιο προκειμένου να επιληφθεί του συμβάντος και εκτελέσει όλες τις νόμιμες ενέργειες που επιβάλλονται από τις περιστάσεις".
 

  Ο τότε πρόεδρος της ΕΛΜΕ ενημερώθηκε για την είσοδο της αστυνομίας στο σχολείο από τη διευθύντρια του σχολείου και πήγε αμέσως στο σχολείο. Σύμφωνα με την κατάθεσή του, "τα αστυνομικά όργανα εισήλθαν στην αυλή του σχολείου, χωρίς να ενημερώσουν τη διευθύντρια του σχολείου, με την εντολή, όπως μου δήλωσαν παρουσία της διευθύντριας του σχολείου, να συλλάβουν και οδηγήσουν τη συνάδελφο στο Α.Τ Γέρακα. Τηλεφώνησα αμέσως στο Α.Τ Γέρακα και ζήτησα την απομάκρυνση των αστυνομικών οργάνων από το σχολείο και ενημέρωσα τον τότε Γ. Γραμματέα της ΟΛΜΕ κ. Γρηγόρη Καλομοίρη και τον προϊστάμενο του 1ου Γραφείου Δ.Ε Ανατ. Αττικής κ. Λάμπρο Γαλάνη.

  Κατά τον πρόεδρο της ΕΛΜΕ η εγκαλούσα "διέπραξε σοβαρότατο ατόπημα, γιατί οδήγησε την αστυνομία στο σχολείο. Τουλάχιστο ως εκπαιδευτικός όφειλε να σέβεται το χώρο του σχολείου και να γνωρίζει πόσο καταστροφικό για το κύρος του σχολείου είναι να αισθάνονται οι μαθητές ότι η καθηγήτριά τους είναι καταζητούμενη. Με τη συμπεριφορά της δυναμίτισε τη λειτουργία του σχολείου, τραυμάτισε τις σχέσεις μεταξύ των μελών του συλλόγου των καθηγητών και εξέθεσε στην τοπική κοινωνία την εκπαιδευτική κοινότητα στο σύνολό της".

  Το βράδυ συντάχθηκε ανακοίνωση-καταγγελία εναντίον της καθηγήτριας που κάλεσε την αστυνομία στο σχολείο μετά από "μήνυση-καταγγελία" που έκανε προς το Α.Τ Γέρακα. Την ανακοίνωση υιοθέτησε η πλειονότητα του συλλόγου καθηγητών και ομόφωνα το Δ.Σ της ΕΛΜΕ μετά από λίγες ημέρες.

  Η εγκαλούσα δεν πτοήθηκε και απέστειλε αναφορά–καταγγελία προς το 1ο Γραφείο Δ.Ε Ανατ. Αττικής ζητώντας τη διενέργεια ΕΔΕ και κυκλοφόρησε ατομική ανακοίνωση–πρόσκληση με την οποία καλούσε τους καθηγητές που υπέγραψαν την ανακοίνωση να αποσύρουν τις υπογραφές τους, τάσσοντάς τους μάλιστα και προθεσμία. Στη συνέχεια υπέβαλε μήνυση εναντίον του συλλόγου καθηγητών του σχολείου και εναντίον των μελών του Δ.Σ της ΕΛΜΕ.

  Στο πλαίσιο προκαταρκτικής εξέτασης που διενήργησε διευθυντής σχολείου μετά από παραγγελία του προϊσταμένου του 1ου Γραφείου, καταλογίζονται ευθύνες στην εγκαλούσα για την είσοδο της αστυνομίας στο σχολείο. Ολα αυτά συνέβησαν πριν από πέντε ολόκληρα χρόνια. Και τώρα παραπέμπονται για συκοφαντική δυσφήμιση ο σύλλογος καθηγητών και το τότε Δ.Σ της ΕΛΜΕ. Από τότε η μηνύτρια δε διδάσκει, επειδή οι μαθητές κάνουν αποχή στο μάθημά της με την παρακίνηση των γονιών του
 

 


«Είναι γνωστό ότι δεν γνωρίζω τους μοναχούς ούτε της Μονής Βατοπεδίου, ούτε καμίας άλλης μονής, όπως επίσης δεν έχω επισκεφθεί ποτέ το Αγιο Ορος».

 

Γιώργος Βουλγαράκης

(Βουλή, 28.6.2010)

 

 

 

 

www.iospress.gr